"نوب نِویس

اگه منِ زمستونِ 1404 با منِ بهار 1405 حرف بزنن .... هیچکدوم حرفای همو باور نمیکنن..!

قبلا با اینترنت چیکار میکردیم که خیلی خوش میگذشت؟ چرا داره خوش نمیگذره

شاید بزرگسالی ینی کنار بیای با اینکه هیچ چیز فوق‌العاده‌ای وجود نداره.

‏بدترین قسمت بزرگسالی بودن اینِ که هیچکس نمیفهمه جدی جدی داری درد میکشی، جدی جدی خسته شدی بریدی، جدی جدی کم اوردی و نمی دونی باید چیکار کنی..!

ديگه خستگیا با چايى و خواب و استراحت رفع نميشن ، بايد رفت يه جاى خيلى دور اونقدر دور كه كسى رو نشناسی..

ممنونم از چای که تو این زندگیِ سخت کنارمه.

وقتی باهم رفیق شدیم بتخمتون نگیرین منو اگه ۱۰۰بار من حالتونو میپرسم شمام این وسط یه ۴بار حالمو بپرسین که حس نکنم مزاحمم و کیر بره تو حالم..

‏بچه که بودم به این فک میکردم که مگه آدم چی میخواد از زندگی؟ بزرگ که شدم فهمیدم خیلی چیزا. سلام بر بزرگسالی و خواسته‌های ناتموم.

اگه روزی رسید که اونا برگشتن ؛ لطفا فراموش نکن که چجوری رفته بودن...

بهار دارد سعیش را می‌کند اما ما در زمستان مانده اییم...

‏آدم‌‌ در بزرگسالی یاد میگیره که گاهی دوستی‌ها منقضی میشن. تقصیر کسی هم نیست. انگار عمرش تموم میشه و یواش‌یواش میمیره، بدون اینکه دلخوری‌ای پیش اومده باشه.

از پسش بر میاما ، همیشه از پسش بر اومدم اما بچت زیادی تنها بود مامان..

‏ای من مادر دنیای بزرگسالی رو گاییدم

اینم شد زندگی؟