"نوب نِویس

1405/08/01

روزی حداقل دو بار فک میکنم که “ دیگه نمیتونم “ ولی همچنان دارم میتونم .

بالاخره یه روزی می‌پذیری و می‌گذری از همه نبودن‌ها، نشدن‌ها، نخواستن‌ها، رفتن‌ها، تموم شدن‌ها و ناامید شدن‌ها بدون اینکه دیگه دلیلش برات مهم باشه.

‏من کینه‌ای نیستم ولی هیچوقت نمیتونم آدم‌هایی که عمیقا ناراحتم کردن رو ببخشم.

یک نفر بهم گفت تو آدم خیلی خوبی هستی بهش گفتم مشکل دقیقا همينه ....

بی انگیزگی، نداشتن امید، بی پولی، بی حوصلگی، کلافگی و فکرو خیال بیش از حد بزرگترین وجه اشتراک الانه اکثر ایرانیاس.

من از 17 سالگی به بعد باورم نشد .

تابستان به ایستگاه پایانی‌اش رسید اما هنوز سوز سرمای آن زمستان دردناک با ماست ...

بعضی اتفاقا تو زندگی باعث میشه عوض بشی دیگه اون آدم سابق نباشی همین اتفاقا بزرگت میکنن، میفهمی که ته تهش فقط خودتی

تو فکر می‌کنی من رو می‌شناسی، در صورتی که من خودم هم نمی‌دونم کی ام.

یه مرحله از زندگی هم هست که بهش میگن بی تفاوتی ناشی از⁩ صبر بیش از⁩ حد؛ اینجوریه که دیگه مثل گذشته واسه نبودن ها بی قراری نمیکنی، بابت دیر جواب دادن ها ناراحت نمیشی، حساسیت هات کمتر میشه، حسودی کردنات کمرنگ تر میشه و قبول میکنی که گاهی وقتا آدما رو باید با لیاقتشون تنها بذاری.

نمی دانم چه خواهد شد و راستش را بخواهی دیگر برایم اهمیتی ندارد، من برای تمامِ احتمالات زندگی خسته ام.