راوی

بد میمونم چون اینجوری زورم به همه چی میرسه.

اره من بدم. دروغ میگم. بد میگم پشت سر آدما.دلشون رو میشکنم. بدم چون بدی دیدم. بدم چون دیدم که مهم نبودم. بدم چون دیدم. همه چی رو دیدم. بدم چون دیدم از سر باز کردنا رو. بدم چون مهم نبودم. بدم چون یه غریبه بودم. بدم چون همیشه یه غریبه بودم.

هر چیزی رو هم از دست بدم بد بودن همراهمه همیشه.

مواظبمه چون.

من این بد بودنو دوست دارم.

و اینجوری میشم بد.

آدما برا من زیادی مهمن اونقدری من براشون مهم نیستم و وقتی اینو ببینم هر کثافت کاری میکنم تا بتونم کنار بیام.

من نامرد میشم چون نمیتونم این حقیقت رو که اولویت کسی نیستم رو قبول کنم.

من بد میشم چون نمیتونم بدی رو تحمل کنم.

آدما خسته میشن، آدما دلتو میشکنن و من برای قبول کردن این موضوع انقدر بد میشم تا حالم از خودم بهم بخوره.

بدی میکنم، نامردی میکنم تا راحت تر کنار بیام که آدما نمیتونن کامل خوب باشن.

من بد دل میشم وقتی اذیت میشم تا دلم بیشتر نشکنه.

هر وقت دلم میشکنه از یکی و حس بد میگیرم از رفتارش و حرفاش، بد میگم ازش پیش همه و پشت سرش تا بشکنه برام تا بمیره تو سرم تا بیوفته از چشمم تا کمتر درد بکشم وقتی اذیت میشم از سمتش تا بشه غریبه برام تا دیگه مچاله نشم با یه تلخی و حرف بد از سمتش. من بد قصه ام چون نه میتونم رها کنم، نه میتونم بمونم، نه میتونم خوب باشم و نه میتونم درست رفتار کنم.

از بازنده بودن خسته ام.

همه چیزای درست و خوب رو میبازم.

همیشه میبازم.

میخواستم چنلو پاک کنم ولی دیدم یه جورایی جز یکی دوتا چیز مهمیه که برام مونده.

خیلی اضافه ام برای دنیا.

هیچ کاری رو نمیتونم درست انجامش بدم.

دوست افتضاح و غلطی بودم.