ژَرفــآ

میدونی تقصیر خودمه نباید جدی میگرفتم

همیشه ازونایی که آرومشون میکردم داغون تر بودم.

اینکه دیگه نمیتونم راحت کسی رو دوس داشته باشم بهترین بلاییه که سرم اومده.

شما اسمشو بذار غرور ولی من همیشه آماده خداحافظی با هر شخص و هر چیزیم.

‏من رسما در سنی هستم که از سروصدای غیر ضروری متنفرم.

حنا بنید هی :)

دلت برای چیش تنگ شده دقیقاً؟ تولدی که خراب کرد؟ قولایی که شکست؟ شبايی که گریه کردی؟ روزایی که نیازش داشتی و نبود؟ پیامایی که منتظرش موندی؟ اون اضطراب همیشگی؟ تلاشایی که به چشمش نیومد؟ بی‌توجهیاش؟

بدترین نوع کوری، کور شدن ذوقه. لامصب وقتی از بین میره دیگه هیچ جوره برنمی‌گرده.

راستش را بخواهی، فکر نمی‌کنم هرگز مرا دوست داشته‌ای؛ جز شب‌هایی که تنها ماندی.

بعضی وقتا لازمه دستتو بزاری رو قلبت و بگی میدونم سخته ولی گوه نخور.

من اگر می‌دانستم دنیا این‌قدر شلوغ است، نمی‌آمدم. صبر می‌کردم بعدها.

‏آدم یهو به خودش میاد و می‌بینه چقدر خودش رو حیف کرد‌ه. حیف آدمای اشتباه، کارای اشتباه، مسیرهای اشتباه، تجربه‌های اشتباه.

ولی بنظرم یکی از قشنگترین حالت های عشق ملاحظست.

🙂🙂

اگر میدونستم زندگی اینه سال 98 ماسک نمیزدم