انجمن علمی زبان و ادبیات پارسی

سپیده‌ای در قابِ شکسته در این شبِ بی‌کران که ماه مثل سکّه‌ای سپید بر پیشانیِ آسمان می‌غلتد، من با چشمانی از جنسِ باران در پیِ ردّ پایِ روشنی می‌گردم که از پنجره‌ی خاطره گریخته است. آه، ای شب، ای هم‌خوابه‌ی تنهاییِ من، تو را به وسعتِ این سکوت سوگند که ستاره‌ها هر شب در حوضِ تاریکیِ تو خودکشی می‌کنند. و من، این آینه‌ی بی‌تصویر هنوز در جست‌وجوی چهره‌ای هستم که روزی در عمقِ نگاهش خانه می‌ساختم. اما اکنون در راهروی سردِ سایه‌ها گام می‌زنم، جایی که نام‌ها از روی دیوارها پاک شده‌اند و تنها صدای نفسِ باد در قاب‌های شکسته اتاق به اتاق می‌چرخد. ای سپیده‌ی گریزان، اگر بازگردی، پنجره را با دستانِ لرزانم خواهم گشود تا شاید یک بار دیگر در ترکِ باریکِ این تاریکی جایی برای روییدنِ خودم پیدا کنم. و آنگاه می‌ایستم در برابرِ سایه‌ای که نه منم نه هیچ‌کسِ دیگر. چشمانم را می‌بندم و می‌فهمم نه نوری مانده، نه شب رازی دارد، نه خاطره‌ای راهِ بازگشت را بلد است. تنها صدایی دور، بی‌خاستگاه، بی‌مقصد، که آرام در جان تهی میچرد و من چیزی جز پژواکِ همانی نیستم که هرگز وجود نداشت.

مامۆستا نالی: تەبعی شەککەرباری من، کوردی ئەگەر ئینشا دەکا، ئیمتیحانی خۆیە مەقسوودی، لە عەمدەن وا دەکا یا لە مەیدانی فەساحەتدا بە میسلی شەهسەوار بێتەئەممول بەو هەموو نەوعە زوبانی ڕادەکا کەس بە ئەلفازم نەڵێ خۆ کوردییە خۆکردییە هەرکەسێ نادان نەبێ خۆی تالیبی مەعنا دەکا بێتە حوجرەم، پارچە پارچەی موسوەدەم بکڕێ بە ڕۆح، هەرکەسێ کووتاڵ و پارچەی بێبەدەڵ سەودا دەکا شیعری خەڵقی کەی دەگاتە شیعری من بۆ نازکی کەی لە دیققەتدا پەتک دەعوا لەگەڵ هەودا دەکا

📚مـَریــز آبـروی بـرادر بــه کـوی📖 📚که دَهرَت نریزد به شهر آبروی📖