زَرهـ໑م☕🌱

اینجا را دوست داشتم مانند خانه خانه ی من بود،جایی که خودم آن را ساخته بودم آن زمان گمان میکردم که اگر خودم خانه از کلمات برای خودم بسازم. دیگر از آنجا نمی گریزم فرار نمیکنم و یا خسته نمیشوم اما دیر فهمیدم که گاهی آدم خسته می شود از خودش ،خانه اش،شهرش و دروغ نباشد گاهی هم از کالبدش در میان صندلی هایی که کلمات بر روی آن نشسته بودند وقتی که به ایستگاه نوشتن رسیدم آنان گفتند دیگر نمی توانیم ! وحال دیگر چیزی برای نوشتن ندارم من گم شده ام میان چیزی که میخواستم و چیزی که حال هستم. نمیدانم باید چه کنم و کجا بروم بقول ربکا سولنیت توی کتاب نقشه هایی برای گم شدن پرسش اینجاست که چطور میشود گم شد؟ اگر هیچ گاه گم نشده ای ، هیچ گاه زندگی نکرده ای. اگر ندانی چطور گم شوی تباه خواهی شد. زندگی کاشفانه؛ جایی در میانه سرزمین های ناشناخته قرار دارد دوستتان دارم و این خانه را به عنوان یک یادگار از خودم برایتان میگذارم. شاید روزی آمدم شاید هم نه ... قربان بودنتان بروم راهتان سفید 🤍

-محمود دولت آبادی

-رومن پولانسکی

امروز باید بگم خوبم!

-سید تقی سیدی

کافی بود گابریل قطره اشکی تو چشمای جسیکا ببینه، اون زبون کسی که باعث این اشک شده بود رو از جا در می آورد!

۲۳ نفر از جمله خواهر خود گابریل زبونشون بریده شد و برای همشون تو صحنه جرم یه یادداشت گذاشت «این سزای زبانی است که به جای چشیدن غذای طعم لذیذ، اشک زن منو در میاره» بعد از لو رفتنِ گابریل اون ناپدید شد و پلیس هم هیچوقت نتونست دستگیرش کنه، ولی بعد از ناپدید شدنش همه از ترس اینکه اون مخفیانه مراقب زنشه، هیچکس جرعت نکرد حرف بدی به جسیکا بزنه.

-کارن هس

-جغرافیای نبوغ، اریک وینر

±انیس‌لودیگ : 🗞'📽' ›

#افشین_یداللهی

‹ پیش از پژمردن آخرین گل، بر آنم که زندگی کنم! :) ›