حِرمان

فکر کنم غم زیاد منتهی میشه به: خستگی ، مثلا من الان نه ناراحتم نه افسردم فقط خستم از همه چی.

«از لحاظ روحی نیاز دارم یکی بیاد باهم زنگ خونه‌ها رو بزنیم و فرار کنیم»

یه جمله خوندم که خیلی به دلم نشست. "تقریبا میشه گفت هیچکس دوستت نداره، همه لازمت دارن" و چقدر درسته این جمله.

بعضی وقتا دلت میخواد گریه کنی ولی میخندی، حرف میزنی ولی دلت میخواد سکوت کنی، دورت شلوغه ولی دلت میخواد تنها باشی، وانمود میکنی خوشحالی در صورتی که از درون متلاشی شدی.

در اخر همه ادما تبدیل میشن به یه برگه از دفترچه خاطراتت یا یه چت با چت جی پی تی.

به یه بغل نیاز دارم بشینم تا صبح توش گریه کنم.

-نمی‌دونم می‌فهمی چی می‌گم یا نه ولی بعضی شبا واقعا، عمیقا، جدا، شدیدا، احتیاج دارم بشینم تو ما‌شین و یکی تا صبح برونه و خسته نشه و فقط پلی لیست مورد علاقم پخش شه...

حوصله سه چیز رو ندارم؛ خودم، اول هفته و وضعیت ایران.

خفهه

من دیگ هیچی بهت نمیگم چون مرموزی

خدایا من باز یه غلطی کردمم به این نگفتم قرار سرویس بشم دوباره

راست میگی از اول عجیب بودی

شدن نه، بودن

آدما عجیب شدن

من اگه بیل‌زن بودم که با بیل میزدم تو سر خودم راحت شم.

‏من آدم نرفتنم، ‏همیشه تلاش می‌کنم تا آخرین ذره‌ی احساسم پای آدما بمونم ولی وقتی دلسرد شدم، آتیشمم بزنن دیگه اون آدمی که برای خوشحالیشون هر کاری می‌کرد نمی‌شم.

چ شاعرانه 😂

😂😂

می‌فهمم، عزیزِ ساده‌ی من، می‌فهمم. مایل بودی برای همیشه در چشم‌هایش زندگی کنی؛ اما می‌دانی که زندگی حوصله‌ی این غلط‌های زیادی را ندارد.