𝓜𝑢𝑠𝑒 𝑜𝑓 ℎ𝑎𝑧𝑒

تو کہ‌ باشی، حتی سکوت هم قشنگہ‌؛ همہ‌چی آروم‌تر می‌شه وقتی صدای نفسهات کنارمہ‌. یہ‌جوری بهم اطمینان می‌دی، کہ‌ انگار دنیا هر چقدر هم سخت باشہ‌… هنوز می‌تونم توی آغوش تو پناه بگیرم.

نـامه‌ای نـاگفـتـه بـرای تـو… ڪـہ رفـتـے، بـے آنڪـه بفـهـمے چـقـدر مانـدنَت را هـر شب، در دلـم ضـربـدر زدم و گـریـہ ڪـردم… شـبـی‌ست بـے‌صـدا، در سـومیـن سـایه از ماه پنـجمِ سـالی ڪـه بـرای مـن دیـگر نمـے‌گذرد… ساعـت را بیـخیال شده‌ام ــ حالا تنها تـپش‌های دلـم مـعیارِ روز و شـب شده‌انـد… بـے‌تـو هـوا، بـوی مـرگ مـےدهد… و مـن هـر روز، بـا تـو در سـکوت مـے‌میرم… آهسـتـه، آرام، مثل سـنگی ڪـه در دلِ رود، آرام آرام فرسوده مـےشود و دمـ نمـےزند… دلـم خـسته‌سـت… از خـودم، از شب‌هـایے ڪـه صـدای تـو را از حافـظه‌ام بازپخـش مـےڪنند… از خاطـراتے ڪـه نـمےرونـد… از تـو، ڪـه رفته‌ای، اما هـنـوز ھم، در چـینِ پیـراھنم نَفَس مـےڪشی… یـادت هسـت چـہ آرام می‌گفتے: "هـستم..."؟ و من چـقدر بـے‌صدا باور ڪـردم؟ حالا هـر شب، صـدای آن یـک "هـستم" را در قلبم بـازنـویسـے مـےڪنم، تا وانمود ڪنم ڪـه از ایـن سـکوت نمی‌ترسم… امـا تـرسم… از خـواب‌هـایے ڪـه خـالی از تـو شـده‌انـد از آیـنه‌هایے ڪـه دیگر چـشمانم را نـمےشناسند… از خودم… از دلـی ڪـه بـا تـو بماند و حالا جـای خالـی‌ات را مـےبوسد هر شب… ایـن نـامه را بـرای تـو نـوشتم، نـہ بـرای بازگـشتت، بلڪـه بـراے ایـنڪـه اگـر روزے، در گوشه‌ای از این زمـانه دلت براے کسے تـنگ شد، بـفـهمـے ڪـه یڪ نـفر… یڪ بـار… تـو را بـه قـدرِ سـکوتِ خـودش دوسـت داشـت… و ایـن بـرگ را در تـارے‌ترین قـفسهٔ دلـم می‌گـذارم… بـین یـک بـارانِ بـے‌تـو، و یڪ خیـابان بـے بازگـشت… بـاد اگـر دلـش گرفت، بخواندش…

مُـهـرِ شـب: نـامه‌ای از زمـانِ بـے‌قـرار ؛

🎞 گاهے عشق، نه نجات است،نه رهایے... بلڪه صلیبے‌ست ڪه هر شب،با دعا بر دوش می‌ڪشم. و نامِ او،میانِ تمامِ اعترافاتِ ممنوعم، مقدس‌ترین است.