Don’t Forget Me

‏اینترنت رو بستن تا دنیا شاهد این حماسه نباشه مشهد۱۸دی

⁨ ⁨ بابای محمدرضا ببخش اگه دیر فهمیدیم:) جاوید نام محمدرضاقاسم زاده🕊️

چنتا 15G موجوده خاستید پی وی بگید @BBRN0

چنتا 15G موجوده خاستید پی وی بگید @BBNR0

درنهایت حیف اون۴۰هزار جان عزیز…. :)

امروز میخوام بهت بگم‌ که: بیخیال اونی بشو که تو این ۸۸ روز خبری ازت نگرفت :)

امروز میخوام بهت بگم‌ که: بیخیال اونی بشو که تو این ۸۸ روز خبری ازت نگرفت :) صبح ‌بخیر عزیزم

مرگ بر مسلمان و دین دار

📢اینترنت شاید کم‌کم برگردد به قبلِ دی‌ماه، سرعت‌ها شاید دوباره عادی شوند، فیلترها شاید کمتر شوند، و صفحه‌ها دوباره بالا بیایند… اما ما هرگز به قبل برنمی‌گردیم. ما با چهل هزار داغ، دیگر آدمِ سابق نمی‌شویم. با این همه اسم که تبدیل به عکس روی دیوار شدند، با این همه مادر که هر شب کنار قاب فرزندشان پیر شدند با این همه خنده که وسط خیابان خاموش شد، دیگر نمی‌شود وانمود کرد همه‌چیز مثل قبل است. ما نسلی هستیم که مرگ را زندگی کرد، نسلی که میان دود و خون و سکوت، بزرگ شد و فهمید بعضی زخم‌ها هیچ‌وقت بسته نمی‌شوند. شاید خیابان‌ها آرام به‌نظر برسند، شاید اخبار کمتر فریاد بزنند، اما زیر پوست این شهر، چهل هزار خاطره نفس می‌کشد؛ چهل هزار رویا که نیمه‌کاره ماند، چهل هزار زندگی که قرار بود ادامه داشته باشد. ما برنمی‌گردیم، چون تاریخ آدم‌هایی را که این همه درد دیده‌اند، دیگر به نقطه اول بازنمی‌گرداند. ما ققنوسیم؛ نسلی که میان خاکستر خودش زنده ماند، سوخت، فرو ریخت، اما دوباره از دل آتش برخاست. آن‌ها خیال کردند می‌شود با ترس، با گلوله، با زندان و طناب، ملتی را خاموش کرد؛ اما نمی‌دانستند خاکسترِ ققنوس، آغازِ تولدِ دوباره اوست. ما از میان آتش عبور کرده‌ایم، و آدمی که سوختن را تاب آورده باشد، دیگر از تاریکی نمی‌ترسد ... ✍مهدی نوذر

📢اینترنت شاید کم‌کم برگردد به قبلِ دی‌ماه، سرعت‌ها شاید دوباره عادی شوند، فیلترها شاید کمتر شوند، و صفحه‌ها دوباره بالا بیایند… اما ما هرگز به قبل برنمی‌گردیم. ما با چهل هزار داغ، دیگر آدمِ سابق نمی‌شویم. با این همه اسم که تبدیل به عکس روی دیوار شدند، با این همه مادر که هر شب کنار قاب فرزندشان پیر شدند با این همه خنده که وسط خیابان خاموش شد، دیگر نمی‌شود وانمود کرد همه‌چیز مثل قبل است. ما نسلی هستیم که مرگ را زندگی کرد، نسلی که میان دود و خون و سکوت، بزرگ شد و فهمید بعضی زخم‌ها هیچ‌وقت بسته نمی‌شوند. شاید خیابان‌ها آرام به‌نظر برسند، شاید اخبار کمتر فریاد بزنند، اما زیر پوست این شهر، چهل هزار خاطره نفس می‌کشد؛ چهل هزار رویا که نیمه‌کاره ماند، چهل هزار زندگی که قرار بود ادامه داشته باشد. ما برنمی‌گردیم، چون تاریخ آدم‌هایی را که این همه درد دیده‌اند، دیگر به نقطه اول بازنمی‌گرداند. ما ققنوسیم؛ نسلی که میان خاکستر خودش زنده ماند، سوخت، فرو ریخت، اما دوباره از دل آتش برخاست. آن‌ها خیال کردند می‌شود با ترس، با گلوله، با زندان و طناب، ملتی را خاموش کرد؛ اما نمی‌دانستند خاکسترِ ققنوس، آغازِ تولدِ دوباره اوست. ما از میان آتش عبور کرده‌ایم، و آدمی که سوختن را تاب آورده باشد، دیگر از تاریکی نمی‌ترسد ... ✍مهدی نوذر @politicscafe

درود

یواش یواش پاشید گردگیری کنیم وقته کامبک زدنه.