کافه دکلمه

دلا بسوز که سوزِ تو کارها بِکُنَد نیازِ نیمْ‌شبی دفعِ صد بلا بِکُنَد عِتابِ یارِ پری‌چهره عاشقانه بکَش که یک کرشمه تلافیِّ صد جفا بکُند ز مُلک تا ملکوتش حجاب بردارند هر آن که خدمتِ جامِ جهان‌نما بکُند طبیبِ عشق مسیحا‌دَم است و مُشفِق، لیک چو دَرد در تو نبیند که را دوا بکُند؟

  آی عشق

بیا بیا که مرا جز تو آشنایی نیست مرو مرو که مرا طاقت ِ جدایی نیست بیا بیا گره از عقده ی دلم بگشا که جز خیال ِ دو زلفت گره گشایی نیست بیا که گلشن ِ دل بی تو زرد و پژمُرده ست مرو که بی گُل رویت به دل صفایی نیست

#دکلمه‌انتظار خبرے دارم برایت امشب شبه وصل اقاقے هاست ؛ شبه سرور و شادے هاست همان شبے که گفتے مے آیے پس چه شد؟؟! من در میان ماندن و رفتن در میان شادے و عزا درمیان حجم ثانیه ها همچو پیکرے بے جان مے پوسم و خاک میشوم همچو مزارے بے نشان فراموش میشوم آنگونه که شایسته ے عشق است مجنون‌میشوم محبوس و در بند جایے در میان کهکشان در آن سوے زمان محو میشوم اما تو نیامدے؛: نیامدے؛ و قسم که لبخندم از سر درد است وماندنم از سر ناچارے قسم که آفتاب صلات ظهرم طوفانه بلاخیز است و ابر و باران و تلاطم دریاست خبرے دارم برایت امشب تا صبح تلے از خاک به اندازه ے غم ها به اندازه ے حرفهاے دره گوشے با شب به اندازه ے دیوار جدایے خواهم ساخت من برایت امشب جایے خواهم انداخت که تا صبح نفسم در نفست باشد و چشم در چشم اعجاب انگیزت اما صد حیف این خیالات محال همچو قاصدکے حیران که به هر سو میجهد از برم جست و من ماندنم و این شب ماندو سکوت!

  در گلویم بغض تلخ و حلقه ی اشکی به چشم مــادرم ! دردم گران و خسته ام از روزگار آه ! مادر کاش میشد باز کوچک می شدم قدر یک ساعت دوباره مثل کودک میشدم خسته ام مادر ، شکسته استخوان های تنم او که دیگر نیست امیدش به دنیا ، آن منم لای موهایم بکش دستت ، نوازش کن مرا "پونه"ی پژمرده و دلمرده ات را خواب کن

  #تب_بی_طاقتی

#حکایت

روزے ملايى از ڪودڪے خردسال پرسید : مسجد این محل ڪجاست فرزندم؟ ڪودک گفت: انتهاى همين كوچه به چپ برويد، آن جا گنبد مسجد را خواهے دید. ملا گفت: احسنت بر تو اى فرزند! من هم اڪنون در آنجا مجلسى دارم، بيا و به سخنانم گوش فرا ده ڪودک پرسید : مجلس بحث تو چه باشد اى شيخ !؟

  یک دفتر لبریز از عشقی بی‌پایان یک لیوان قهوه‌ی داغ یک قلم جسور یک پنجره باز به آسمانِ رویا... این‌ها مایملک من‌اند در این لحظه‌ی رها، اما شعر، آشناترین آشناست، عمیق‌تر از هر کلام، نزدیک‌تر از هر نفس، شعری رنگین، مثل گرمای یک سلامِ تازه، مثل آفتابی که به تبلورِ صبحِ بخیر می‌رسد