‌ ‌ ‌TEĐĐY ᗷEᗩᖇ ‌ ‌ ‌

در روزگارے که گذشت، مرگ دیدم.. درد دیدم.. اشڪ دیدم.. صداے روشنِ ماه را لمس ڪردم از افتاب، خبرِ بهار گرفتم و در زیر تشعشع فروغینش، رقصیدم.. حال، در دنیایی که صفاے مرگش برتری می‌ڪند به جلای زندگی؛ و نبودن، مِهتر از وجود است، من هنوز سنگِ مرغ‌سحرِ بی خانه را به سینه میزنم. هنوز براے مهتاب شعر می‌گویم و برای ابر، از عشق. براے مجنون میگریم و برای ستارگان خانه می‌سازم.. شاید وجودم برای این دنیا بیهوده باشد. چون طعم خون را دوست ندارم زیرا از مرگ میترسم بخاطر آنڪه من هنوز، ماه را روشن میبینم آفتاب را گرم و سوزان، و زمین را سرشار از رویش آرے من، چنین میبینم..

باز به‌یاد آوردم یادگاریِ وجودت را .. شمعِ خیالم به خاموشی گرایید زمانی که گیسوانِ رویاییت، از دستانم دور شد. و چه دلگیر بود، خزانِ رفتنت‌. یارم ز دستم گریخت و دردِ دل‌ در جانم جوانه زد جوانه‌ای گیج و آشفته که به هواداریِ بهار میشتافت اما سهمش از روزگار، تنها زمستانِ تابناک بود ‌‌.. همانند سهم من، از داشتنت ! ‌