رهانویس

مراجع به دنبال شناخت است یا هم‌تیمی؟ یکی از حیاتی‌ترین سوالاتی که در جلسات درمان از خودم می‌پرسم همین است. «آیا مراجع من در این لحظه توانایی روبرو شدن با خودش و پذیرش تفسیر را دارد، یا فعلا ظرفیتش را ندارد و فقط دنبال یک هم‌تیمی می‌گردد تا از هویت فعلی‌اش دفاع کند؟» با مراجعی که آماده بینش است، می‌توان سریع‌تر وارد لایه‌های تحلیلی شد، مواجهه کرد و تفسیر داد؛ چون او ظرفیت تحمل درد شناخت خود را دارد، اما ارائه تفسیر به مراجعی که دنبال هم‌تیمی است، مثل پیشنهاد دویدن به کسی است که پایش شکسته، مثل دادن غذای کامل به کودک شیرخوار است! او ابتدا نیاز دارد حس کند یک نفر بی‌قیدوشرط کنارش ایستاده است. اما در این «هم‌تیمی شدن» یک مرز بسیار باریک وجود دارد: هم‌تیمی شدن اصلا به معنی تایید رفتارهای ناکارآمد یا گول‌زدن مراجع نیست. هنر درمانگر در این مرحله در دو چیز خلاصه می‌شود: ۱. تایید احساس و رنج مراجع، نه رفتار ناکارآمدش: ما با انسانِ پشت رفتار همدلی می‌کنیم، نه با دفاع‌هایش. ۲. پرهیز از ورود زودهنگام به نقاط حساس: تا زمانی که امنیت و ظرفیت روانی ساخته نشده، به زوایای دردناک وجودش ورود نمیکنیم. درمانگر برای این دسته از مراجعین، ابتدا یک «تکیه‌گاه ایمن» می‌شود تا آرام‌آرام ظرفیت با خود بودن در آن‌ها شکل بگیرد؛ و تنها پس از اهلی شدن ترس‌ها، تبدیل به «آینه» می‌شود. https://t.me/RahaNeviiis