سُها

تو خونه‌‌ای. آدم خونش‌و که ول نمی‌کنه، می‌کنه؟

بگذرید، در آخر آنهایی که برایشان سنگ تمام گذاشتید به دنبال آجرهای شکسته می‌روند.

در صورت او لبخندی خشک شد.

بابا گفت این روزا چکار میکنی، و تنها حرفی که از دهانم خارج شد این بود. دارم سعی می‌کنم زنده بمونم بابا. نه این‌که فکر کنی از قصد حال‌خودمو بد می‌کنم، نه. فقط نمیدونم چرا هرکاری میکنم به اون حالی که میخوام نمیرسم، باور کن دارم تمام تلاشمو میکنم، ولی انگار ته همه این تلاشا نرسیدنه. گیر افتادیم بین چند اتفاق. نرسیدن، نشدن، نخواستن، نبودن. شدیم شبیه یه دلقک، از ظاهر خوبیم، ولی از باطن دردو مثل دود میدیم تو ریه. ولی خدارو چه دیدی، شاید یه روزی شد، ماام تونستیم، رسیدیم، موندنارو دیدیم. شاید یه روزی ماام خوشحال شدیم بابا.

من اشکامو قورت میدم، تو ولی هرچی تو دلت هست‌‌رو بگو.

گیرم گلاب ناب شما، اصل قمصر است اما چه سود؟ حاصل گل‌های پرپر است..

انگار دارم جمعه‌رو هرروز زندگی میکنم.

برای من یکی زمان خیلی دیر میگذره، موقع کتاب خوندن دیر میگذره، موقع کار کردن دیر میگذره، انگار توی یه نقطه زمانی گیرکردم‌ و دارم فقط یه حس و حال و تجربه میکنم.

ای بابا عزیز من کتاب‌هایم را خاک گرفته، از چه حوصله‌ای حرف میزنی.

من غمگینم، ولی گل که میبینم ازش عکس میگیرم، من غمیگنم، اما هنوز گربه‌هارو نوازش میکنم، من غمگینم، اما برای بابا غذا درست میکنم، من غمیگنم، اما ورزش میکنم، من غمیگنم، ولی زبان میخونم، من غمیگنم، اما دارم ادامه میدم و این ادامه دادن به منظور غمیگن نبودن نیست.

هنگام نوشتن نامه برای من، به آن برگه کمی از عطرت را بزن، مهم نیست اگر جوهرت ریزش کند.

این‌جوری خیلی کسل و دلمرده می‌شوی. می‌گویم: میدانم ولی مرده با پارک رفتن زنده نمی‌شود. با آرایش کردن هم زنده نمی‌شود. (فریبا وفی)

ما مردگانِ متحرک، عجیب است که هنوز با دیدن آسمان لبخندی گوشه‌ی لب‌هایمان می‌نشیند.