سُها

من یه ذره آدم با مقدار زیادی غمم.

هرکاری که انجام میدم وسطش به خودم میام می‌بینم، عه چقدر حوصله ندارم. بعد ول می‌کنم میرم یه گوشه می‌شینم اشک می‌ریزم.

زمان زیادی گذشت تا بفهمم تنها کسی که همیشه اذیتش می‌کنم، خودمم.

عزیز من، درخت‌ها که سبز شد بیا، عطر گلا که پیچید بیا، با آواز گنجشک‌ها بیا. تو برای این روزهای دلمرده نیستی، الان نیا.

آدم بخشنده‌ای نبود، اما برای تو خدای بخشنده بود.

من اگر ساز بودم، دف می‌شدم؛ در غمگین‌ترین حالم هم صدای غم از من درنمی‌آمد.

«من که یادم رفته چی دردمِ چی دوامه»

بیرون غم داره، خونه غم داره، اندوه را با هر قدم از جایی به جای دیگر حمل می‌کنم.

حوصله‌ی اتفاقات زودگذر را نداشت، دلش رفتن و تنهایی را میخواست.

برایم چای‌گلی‌ بیاور، میخواهم ساعت ها حرف‌هایت را بشنوم.

دردی که منو نکشت، قویی ترمم نکرد. خردم کرد، پیرتر و فرسوده‌ترم کرد.

بهم گفت مثل برگ‌گلی، و من از اون روز دل نازک‌تر و شکستنی‌تر شدم.

من همیشه کوله‌ای به دنبال خودم دارم. جزئیاتش شامل کتاب، شیرکاکائو و سیلی از غمه. تا روزی اگر خواستم برای همیشه برم، برای جمع کردن وسایل به خانه بر نگردم.

اگر می‌بینی کمی خمیده شده‌ام، چیزی نیست. اندوهم را در جیب لباسم گذاشته‌ام.

میسوزیم و می‌سازیم؟ آره درسته ما میسوزیم، اما هرکاری می‌کنیم نمیتونیم بسازیم.