دفتر اشیا

دانستن زبان عربی دست کم آنقدر که بشود انجامه را درست خواند کمترین چیزی است که از استاد دانشگاه انتطار میرود.بماند که تاریخ کتابت قرآن یاقوت را با تاریخ تذهیب آن اشتباه گرفته است . جمیدی الاولی در ده روز هم قرآن کتابت نشده پایان کتابت یکی از روزهای دهه اول محرم بوده است.

احتمالا تصویر قتل مرحب یا یکی از یهودان خیبر و شاید از نسخه های حمله حیدری (که تکمیل آن را چند مولف انجام داده اند) هنوز اهمیت و نقش سخنان امام المتقین علی ابن ابیطالب در هنر خوشنویسی و کتیبه ها معلوم نشده است.نمونه اش را پیشتر در نظم اللئالی گفتیم.درباب مطلوب کل طالب وطواط و تحفه شاهان و دهها اثر دیگر که آثار برجسته خوشنوسی هستند کاری ندیده ام . خداوند زیارت نجف برایمان بنویسد. البته بعد از زیارت امام رضا!

یارب بحق شاه نجف مرتضی علی بخشا به روز حشر گناه حسن علی ۱۲۰۷

علی حبه جنه قسیم النار والجنه میلاد امیر المومنین امام علی علیه السلام میزان اعمال مبارک. پوستر معاصر موزه بریتانیا.

شیوه تذهیب میانه سده نهم ۸۵۲ شاهنامه اشترجانی بادلیان

مقایسه کنید با حاشیه تصویر نسخه واسطی. مقامات حریری بادلیان

رمضان ۶۳۲ق

حاشیه نقاشیهای آغاز نسخه مقامات حریری کتابخانه ملی فرانسه.Bnf از همان واسطی معروف.

از موزه بریتانیا. برای خواندن متن.

الا یا مُستعیر الکتبِ دعنی فإنّ إعارة المعشوق عارٌ فمعشوقی مِن الدنیا کتابی و هل ابصرتَ معشوقاً یُعار از نسخه های بادلیان. ای کسی که کتاب را از من امانت میخواهی رهایم کن. کتاب معشوقه من در دنیا است. امانت دادن معشوق ننگ است هرگز دیده ای کسی معشوقه اش را امانت دهد؟.

یک شاهد تازه درباره کاغذ ابری در سده یازدهم. نوروز بنواب زمان خوش بادا جام می دوستان بیغش بادا بدخواهانش چورنگهای ابری برهمزده خاطر ومشوش بادا. کتبه العبد محمد صادق.

هو العلی الاعلی ای آنکه ز حق می طلبی عز و شرف زنهار مده ز دست آیین سلف خواهی که به حشر از غم آزاد شوی شو از دل وجان بنده سلطان نجف. لمحرره.

نمونه ساده برای تمرین کتابشناسی؛ در اوایل دوره مملوک های مصر ابن خلکان کتابی نوشت و نام طولانی آن به وفیات الاعیان خلاصه میشود.نام کتاب نشان میدهد فهرستی از افراد مشهوری است که درگذشته اند. ابن شاکر کتبی کمی پس از او کتاب دیگر ی نوشت به نام فوات الوفیات که افراد دیگری را به آن کتاب افزود.خلیل صفدی هم در آن زمانها یعنی همزمان دوره ایلخانی در ایران کتاب الوافی بالوفیات را با همین موضوع نوشت. در این کتابها معمولا خاطره یا شعری از افراد و یا برخی آثار مکتوب آنها هم معرفی شده است. همه را گفتم برای این نکته تاریخی. یکی از سنتهای تاریخی شاعران مسلمان نوشتن روی سیب بود.التفاح والتفاحه پیش از رونق اپل جایگاه بلندی در فرهنگ عاشقانه اسلامی داشت. روی سیب شعری مینوشتند و سیب کتیبه دار را به معشوق میدادند یا میفرستادند. این هم نقلهایی از صفدی: ثمَّ إِن شعر الزنج أهْدى إِلَيّ يَوْمًا تفاحاً كثيرا أَحْمَر كالشقائق وأبيض كالفضة وأصفر كالذهب مِنْهُ مَا كتب عَلَيْهِ ببياض فِي حمرَة وبحمرة فِي بَيَاض وعَلى إِحْدَاهَا من السَّرِيع. (نبت فِي الأغصان مخلوقةً ... من قلب ذِي شوق وأحزان) (صفرني سقم الَّذِي سقمه ... يخبر عَن حَالي وأحزاني سیبی که به من هدیه داد سیبهای زرد چون طلا سفید چون نقره و سرخ چون شقایق. برخی نوشته های داشتند به سرخی بر سفیدی یا با سفیدی بر سرخی سیب. تفاحة تخبر عَن مهجة ... أذابها الهجر وأضناها) (يَا بؤسها مَاذَا بهَا وَيْلَهَا ... أبعدها الْحبّ وأقصاها سیبی که از روحی خبر میدهد که دوری و هجران آن را ذوب کرده درمانده ساخته. بدا بر او.او را چه شده؟ عشق او را دور و جدا ساخته است.