✍️ مصادره به متن ...

نزار قبانی / ترجمه : بابک شاکر هر بار به سرم می‌زند تختِ قدرت را وانهم، وجدانم یقه‌ام را می‌گیرد و می‌گوید: آخر، پس از من چه کسی بر این نیک‌بختان حکم براند؟ چه کسی پس از من دستِ شفا بر سرِ لنگان بکشد؟ چه کسی نابینایان را بینا کند؟ چه کسی استخوان‌های پوسیدهٔ مردگان را از نو جان بخشد؟ چه کسی را دیده‌ای که از آستینش نورِ ماه بیرون زند؟ چه کسی را دیده‌ای که بر سرِ مردم بارانِ رحمت بباراند؟ چه کسی را دیده‌ای که بر تن‌شان نود تازیانه بنوازد؟ چه کسی را دیده‌ای که بر فراز درخت به دارشان بیاویزد؟ چه کسی را دیده‌ای که چنین نیکو تربیت‌شان کند تا چون گاو زندگی کنند و چون گاو بمیرند؟ هر بار که خیال می‌کنم ترک‌شان کنم، اشک از دیدگانم سرازیر می‌شود، دلم ریش می‌شود… کار را به خدا می‌سپارم… و باز با خود عهد می‌کنم که بر گردهٔ این ملت سوار شوم…! از همین امروز تا روز رستاخیز…!