هیولا

ممکنه چند وقت از کسی حال نپرسم، به کسی پیام ندم، اهمیتی به موضوعی که دارید حرف میزنید ندم، اشتیاق مکالمه رو نداشته باشم و دنبال سخنان شما نباشم،همینطور دنبال محتوای داخل چنل های زیباتون نباشم و از این بابت عمیقا متاسفم.

از هیولا، انتظار مهربانی چه بود؟

این زندگی باید برای جز فقط زنده موندن باشه، مگه نه.

فکر نمیکنم که این زندگی این پیر خرفت مورد توجه کسی باشد.

به راستی چقدر مردم سوال میپرسند و حرف میزنند.

کمی احساس پیری میکنم. کم کم پوستم خشک میشود و از بدنم فرو میریزد، فرسوده شدم. هر از گاهی در سکوت خلوت میکنم تا این پوست نشکند و ترک بر ندارد، مدارا میکنم تا بلکه در این سن موهایم سفید نشود. همین الان هم حوصله و اعصاب خودمو از دست دادم، نیاز به سوال های بیشتر درمورد سفیدی موهایم ندارم. در تلاشم خودمو قاطی جوونا کنم تا بلکه این پوست و روحیه یه جونی بگیرن، بلکه کمی زندگی کنم. در تلاشم فرم کمر خودمو حفظ کنم تا پس فردا قدرت پاهامو از دست ندم و بازهم مورد سوال دیگران قرار نگیرم.

That doesn't mean anything.

کمی خسته ام. بهانه مرا برای سوال هایت بپذیر.

چه بگویم، گذشت دیگر.