‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ glınt növa

Jaywoon,sunjay

#one_shot

زندگےاش مانند جهنم بود به طوری ڪه اصلاً نمی‌شد به آن گفت زندگے. ࢪوزهایش بدون هیــچ ڪاࢪ مفیدے به پایان مےرسید و شـــب‌هایش هم با انباشته شدن فڪࢪهایش بر ࢪوی هم به سختے مےگذشت. اما ࢪوزی وقتی دࢪ خیابانهایی کـہ با گࢪیـہ ابࢪها پوشیده شده بود قدم میزد ناگهان ڪسی ࢪا دید ڪـہ با یک چتر سࢪخ در باࢪان به آࢪامے حࢪکت میڪرد و توجهش ࢪا جلب ڪرد. گریـہ ابࢪها خیابان ࢪا غࢪق دࢪ غم ڪرده بود ولی زیࢪ آن چتر سࢪخ انگاࢪ دنیا ࢪنگ دیگری داشت؛ رنگے ڪـہ گࢪما و آࢪامش خاصے ࢪا منتقل میڪرد. پسرے زیر چتر با لبخندی محو ایستاده بود. چیزی دࢪ نگاهش وجود داشت؛ نوعی آࢪامش، نوعی صداقت. پسر به آࢪامی بـہ سمتش آمد و بدون گفتن چیزی چتر را بالای سر او گرفت. براے چند لحظـہ هر دو در سڪوت ایستادند و صدای قطࢪات باࢪان تنها چیزی بود ڪـہ شنیده میشد. پسر با صدایی آࢪام گفت: "خیلی دیر وقته این باࢪان خیست میڪنـہ. ڪجا میࢪی؟" او هیچ پاسخے نداد نگاهش پایین بود اما قلبش برای لحظه ای تپشے متفاوت ࢪا تجربـہ ڪࢪد. پسر خندید؛ نه از ࢪوی تمسخر بلڪـہ خنده‌ای ڪـہ گࢪم بود و قلب آدم را نࢪم میڪࢪد. پسر دوباࢪه بـہ حࢪف آمد و گفت: "خب اگـہ مقصد خاصے نداࢪی شاید بهتر باشـہ منم کناࢪت قدم بزنم؛ میگن باࢪان وقتی آدم تنها نیست، قشنگتࢪ است." و همین جملـہ ساده چیزی را در دلش ࢪوشن ڪࢪد. شاید... این باࢪان و این خیابان تنها جهنم نباشند. شاید.... این شبهای تاریک فࢪصتے برای پیدا ڪࢪدن یک نوࢪ ڪوچک باشند.