کاژه خیال

بوی تعفن می‌دهد ذهن صاحب‌مرده‌ام؛ دیروز عصر، دم‌دمای مرگ آفتاب، لشِ ننگش را در کوچه‌ی منتهی به جمجمه‌ام خاک کردم. نمی‌دانم چرا، اما از همان روز، این خاک سرد ریشه‌ی تمامی درخت‌ها را سوزانده است. برگ‌های بی‌روح و بی‌رنگ، زیر پاها له می‌شوند، پودر می‌شوند میروند و هیچ میشوند. شاخه‌ها تا هفت آسمان بالا رفته‌اند، اما جانی برای در آغوش گرفتن زندگی ندارند. دیگر نو بهاری وجود ندارد؛ مغزم بی‌شکوفه، سرد باقی می‌ماند. زمستان، نجوای ماندنش را در گوش خاطره‌ها می‌خواند. آرام‌آرام از لابه‌لای دیوارهای جمجمه‌ام بالا می‌آید و هرچه را که روزی سبز بوده، سفید و خاموش می‌کند. سرما از نوک انگشتانم بالا می‌رود و خون در دستانم، چون گلِ بنفشه‌ی خشکیده‌ای، روییده است. یادت می‌آید آن روزگاری را که رنگ‌ها هنوز جریان داشتند؟ آن روزها که چشم‌هایت به من خیره بود؟ گل ارغوانی را میان موهایم گذاشتی؛ هنوز آن را دارم، میان دفتر خاطراتم، در همان صفحه‌ای که بوی تو را در خود نگه داشته است. آن گل هم خشکیده؛ درست مانند من. حالا اگر به آن سر بزنی، آن‌چنان شکننده است که با لطیف‌ترین لمس، خرد خواهد شد. شاید سال‌هاست که دیگر رنگ ارغوانی‌اش را به یاد نمی‌آورد؛ شاید فقط بوی دست‌های تو را در میان تار و پود خشکیده‌اش نگه داشته باشد. من هم خرد شدم، زیر همین خاک سرد. ای آسمانی از برگ‌ها، حالم را بپرس. از ریشه‌ها بپرس که آیا هنوز همسایه‌ی من‌اند یا نه. بپرس که حالم چطور است؛ آن‌ها به تو خواهند گفت. ریشه‌ها از همه به من نزدیک‌ترند. آن‌ها هر شب صدای پوسیدن مرا می‌شنوند و هر صبح، بی‌آنکه شکوفه‌ای در کار باشد، از کنارم عبور می‌کنند. شاید خاک کردن، تنها کاری بود که از من برای زنده ماندن باقی مانده بود. زندگی آنجاست که مرگ شروع می‌شود. کامل نیست. سبز نیست. امیدوار نیست.