آبـــے🪷؛

این خیلی زیبا بود.

از همه دور می شوم، نقطه کور می شوم زنده به گور می شوم؛ باز مقابلم تویی. -مولانا.

میروی گیسوی خود را هم پریشان میکنی در رهت صدها درخت بید، مجنون میشود. -مرضیه دمرچلو.

‏بزرگسالی یه نوع سوگواری دائمیه.

ببینید من واقعا سرم تو زندگی خودمه یعنی اگه تو یه مشکلی با من داری علتش اینه که تو سرت توی زندگی منه.

مشکلی نداره می‌ریم تو قصه ها.

اصلا ایرانِ منی.

شانه‌ات البرز، تنت گرمای اهواز، و چشمانت خزر؛ قامتت بامِ تهران، و در صدایت، چیزی از بارانِ رشت مانده است. موهایت را اگر باد ببرد، گمان می‌کنم شمال است که دوباره راهِ جنوب را گم کرده؛ و دست‌هایت شبیه جاده‌هایی‌اند که از هر سو می‌روند و سرانجام به یک شهرِ قدیمی ختم می‌شوند. در سکوتت، اصفهانِ عصر صفوی‌ست، در خنده‌ات، شیرازِ پیش از حافظ، و در اندوهت کوچه‌ای‌ست در کرمانشاه که هنوز کسی از آن بازنگشته است. تو را نمی‌شود به یک شهر نسبت داد؛ تو از آن دست جغرافیاهایی که مرز نمی‌پذیرند. هرچه بیشتر می‌شناسمت، نقشه در من وسیع‌تر می‌شود. و من نمی‌دانم چطور باید تو را صدا کنم؛ ای وطن؟ ای سرزمینِ بی‌پرچمِ من؟ ای تکه‌ای از این خاک؟ که عجیب‌ترین شکلِ ایران را در یک انسان خلاصه کرده است. اصلاً تو ایران نیستی؛ ایران است که گاهی در هیئتِ تو به من نزدیک می‌شود.

#هستی

بین من و خوشحالی، یک جمهوری اسلامی فاصله‌ست.

کاش می‌شد تو صدا و سیما زندگی کرد😭😭😭😭

آدم دستش میخوره میره رو شبکه های ایرانی 🫪ایتطوری می‌شه

🫪🫪🫪🫪🫪🫪🫪🫪