| روان نِویسْم 🖋️ |

آقاهه داشت با موبایلش حرف میزد گفت قرار بود امروز بزنه. گفتم امریکا؟؟؟ گفت: نه خانوم میخواست پول شبا کنه یه نفر برام🥴

‏برای بار هزارم بهم ثابت شد اون چیزی که پیش پیش استرسشو دارم، اتفاق نمیفته. رها کن. اگه افتاد حالا بعدش یه فکری بکن.

معلومه که بود و نبودتون برام فرقی نمیکنه. مگه شماها فره این؟

این قضیه‌ی ونگوگ که می‌گفت غم برای همیشه باقی خواهد ماند، انگار خیلی جِدیه.

اگر روحمان جای دیگری میزیست 🧡

انقدر این جمله به جونم نشسته که فکر می‌کنم حتما اولین تتویی می‌شه‌ که خواهم زد: "سعادت در ادامه دادنه، حتی بدونِ احساس خوشبختی". من این رو تا استخونم زندگی کردم.

در نهايت آدمها هیچ‌گاه قادر به ديدن تصوير درستى از ما نيستند و اين بخشى از زندگی و روابط است. راحت باشيد و نگران تصوير آدم ها از خودتان نباشيد. آن‌ها هیچ‌گاه شمارا «نزديك به آنچه هستيد» نخواهند ديد.

تو روان‌شناسی یه اصطلاحی داریم به اسم «توهم کنترل». یعنی وقتی اوضاع ناامنه، آدم‌ها شروع می‌کنن به گیر دادن به جزئیات کوچیک. و چون ذهن طاقت بی‌قدرتی رو نداره، پس می‌رن دنبال چیزایی که بتونن روشون اثر بذارن: بحث کردن، نصیحت کردن بقیه، گیر دادن به رفتارای دیگران!

گاهی پس از تروما خود را سرزنش می‌کنیم. اگر همه تقصیر به‌جای شکنجه‌گر متوجه ما باشد، حداقل این شانس را داریم که آن‌را تغییر دهیم، بنابراین خودسرزنشگری راهی برای عدم مواجهه با این حقیقت سهمگین است که ترومایی تجربه کرده‌ایم آنقدر شدید که به عنوان یک انسان توان مقابله با آن را نداشته‌ایم. اما به رسمیت شناختن شدت تروما نفی عاملیت ما نیست. طبیعتاً تجربه قتل و کشتار وسیع حکومتی برای هر انسان متمدنی که وجدان در او شکل گرفته باشد، تروماتیک است‌. ‏چه بسا پذیرش شدت تروما به‌جای خودسرزنشگری و متهم کردن یکدیگر، راهی تازه برای مبارزه و مقابله پیش پای ما خواهد گذاشت. • خلاصه‌ی کلام، آسون‌ترین راه بعد از اینکه تروما رو تجربه کردیم، خودسرزنش‌گریه، ولی باید سعی کنیم بپذیریم عاملیت اصلی جایی بیرون از ما قرار داره و خودمون رو از سرزنش جدا کنیم.

یکی از مراجعام یه پیرمرد رنجور‌بود قبلا . هرموقع میدیدم شاد و شنگول میومد تو مطب و بلند گفت : خانم دکترِ گل تو رسما دختر منی! منم از زیر ماسک بوی تیز تریاک رو حس میکردم … خلاصه که ای قدرت تریاک :)))

امروز زمین به احترام زن می ایستد 5اسفند سپندارمذگان روز دختران ،زنان ،مادران وهمسران سرزمینم مبارک🤍🕊️

هربار پر میشم از ابهام و سردرگمی؛ از خودم میپرسم: اصلا فردایی هست که من اینهمه بابت ساختنش میدوئم و سختی میکشم؟! و خب، هیچ جوابی براش پیدا نمیکنم و به خودم میگم: اصلا فکر کن فردایی نیست، برای امروز، برنامه ات چیه؟ میخوای با فکر به اینکه فردایی نیست خرابش کنی یا زندگیش کنی؟

Who is she? :/

آدما خیلی اوقات ناامیدت میکنن، ولی تو مسئول ناامید نکردن خودتی! خودت خودتو ناامید نکن.

رنجی که پشت سر گذاشتیم، خودش دلیل ادامه دادنه.