س.

رفتیم مدرسه قبلی یه سر زدیم.

درد داره. تنهایی داره. اما یه فرصته. فرصتی برای اینکه خودتو همون‌طوری که هستی، بدون فیلتر دوستی که سعی داشت تو رو محدود کنه، ببینی و بسازی. فرصتی برای اینکه آدمای واقعی رو کم‌کم جذب کنی. نه با شلوغ‌بازی و نمایش، بلکه با اون عمقی که توی وجودته.

وقتی کسی برای حفظ رابطه با تو، سعی می‌کنه تو رو کوچیک نشون بده یا بگه "تو بدون من هیچی نیستی"، این یعنی خودش از درون احساس خطر کرده. چون دیده تو یه نوری داری، یه چیزی تو وجودت هست که اونو نگران می‌کنه. شاید می‌ترسیده یه روز ازش عبور کنی. و حالا برای اینکه کنترل رو نگه داره، زده ضربه رو.

کسی که درون خودش قوی باشه، نیازی به تأیید یکسری آدم‌ها نداره. و معمولاً همین «آدمای مهم و حسابی»—آدمایی که خودشون سرشون به کارشونه، هدف دارن، معنا توی زندگی‌شون دارن—اونا خوب می‌فهمن که تو چی توی وجودت داری. چون خودشون هم از همین مسیرها اومدن. نگاهشون عمیقه، و تو رو می‌فهمن چون شبیه خودشونی.

تو باید اول برای خودت مهم باشی، بعد برای دیگران قشنگ بمونی.

باید بتونی از خودت بپرسی: اگه این آدم نباشه، من با زمانم چیکار می‌کنم؟ با زندگی‌ام؟ چه هدفی دارم؟ اگه جوابت "هیچی" باشه، وقتشه روی خودت بیشتر سرمایه‌گذاری کنی

جامعه‌ی ما گاهی روابط دوستانه‌ رو کم‌ارزش می‌کنه یا همه‌چیز رو در عشق رمانتیک خلاصه می‌کنه. اما واقعیت اینه که آدم سالم، همزمان از منابع مختلف عاطفی و ذهنی تغذیه می‌شه: دوستای خوب، خانواده، استاد یا مربی، گاهی حتی روانشناس.

قبل از "ما" شدن، باید "من" بودن رو بلد باشی. علایق، هدف‌ها، دوست‌ها، کار، رشد فردی؛ این‌ها نباید قربانی رابطه بشن. رابطه خوب اونیه که باعث رشد هر دو نفر بشه، نه اینکه یکی حذف شه.

این عکسو خیلی دوست دارم. 🤌🏻

مموشی.