-🖤

امروز 18 بهمن.

یک ماه پیش،هزاران نفر،بی آن‌که بدانند،برای آخرین بار از خواب بیدار شدند.

برای آخرین بار صبحانه خوردند.

برای آخرین بار مادر خود را بوسیدند.

برای آخرین بار با عزیزان خود حرف زدند.

برای آخرین بار کار کردند.

برای آخرین بار آهنگ گوش دادند.

برای آخرین بار لباسی را پوشیدند.

برای آخرین بار خندیدند.

برای آخرین بار بند کفش‌های خود را بستند.

برای آخرین بار گفتند:نگران نباشید،مواظبم.

برای آخرین بار از در خانه بیرون رفتند.

برای آخرین بار شجاع و شریف ماندند.

برای آخرین بار به آسمان نگاه کردند.

برای آخرین بار عاشق ایران بودند.

برای آخرین بار امید داشتند.

برای آخرین بار ترسیدند اما پا پس نکشیدند.

و برای آخرین بار زیستند؛و دیگر هیچوقت بازنگشتند.

ما یادمون نمیره.

@DlEYOUNY | Young

کمترین کاری که میتونم با دفاعی بکنم✅

ثابت کردی خیلی کیری تر از حرفایی .

یک ماه پیش، خیابان‌ها نفس می‌کشیدند؛ پر از امید، پر از صدا، پر از دل‌هایی که برای فردا می‌تپید. صدای قدم‌ها، فریادها، و رویاها که ناگهان در سکوتی سنگین فرو رفت دست‌هایی که دیگر بالا نرفت، چشم‌هایی که برای همیشه بسته شد، هزاران نفر رفتند؛ بی‌خبر، بی‌صدا، و هیچ‌وقت بازنگشتند، یادشان ماند،در خیابان‌ها،صداها،سکوت‌ها ..

ممنون عزیزم، کاش زودتر خودتو از چشمم می‌انداختی.

وفاداری سخت نبود،تو لاشی بودی.

چیشد‌رفتی‌فک‌کردی‌عین‌منن ؟

بدون‌تو‌کامل‌نمیشم‌حیف، همیشه‌خب‌‌رازت‌که‌‌پیشمه .

همشو‌فراموش‌کن‌اره‌،حیف‌،حیف ما‌نیستیم‌شبیه‌هم‌،حیف‌حیف

کسایی که دوست دارینو زیاد نگاه کنید. شاید بعدا نتونید، نباشن، نباشید.

این جمعه یجوریه انگار همه چی تقصیر منه.

‏یه جوری نوتیف از هیچکس ندارم انگار هنوزم نت ملیه

یروزی‌تبدیل‌به‌نفرت‌میشه،‌بهترین‌حس؛

تو یه لکه خونی رو پیرهن سفیدم‌ .

عزیزانی را به خاک سپردیم که بسیار بیشتر از ما لایق زندگی بودند.