𝑃𝑖𝑒𝑐𝑒𝑠 𝑜𝑓 𝑀𝑒

صحبت کنیم؟

صحبت کنیم؟

تو خونه موندن و هیچ‌کاری نکردن واقعاً روانیم می‌کنه. اصلا آدمِ این چهاردیواری لعنتی نیستم.

بچه ها برید تو این بات میتونید همه این عکسا و همه چالشای ترندو درست کنید🙂‍↔️💙 @Prompt

من، حتی میانِ تمامِ تلخی‌های زندگی، باز هم رویا می‌بافم؛ این تنها جایی‌ست که دنیا را همان‌طور که دوست دارم، می‌سازم. 🍃

نزار قبانی یه نصیحت فوق العاده میکنه ومیگه: «تا زمانی که از عمق دوست داشتن طرف مقابلت مطمئن نشدی عمیقانه دوست نداشته باش ‏چرا که عمق عشق امروز ‏همان عمق زخم فردای توست..» https://t.me/Renaissanee

🥲💘 https://t.me/Renaissanee

فرق زیادی است بین؛ خاطرات در شما حل شوند یا ته نشین.

آروم باش عزیزم. جلوتر کلی اتفاق قشنگ مونده.

فصل تقدیم کردن هودی داره می‌رسه ولی کو پسر خوشگله؟🙄😂

من کوچک بودم و خیال می‌کردم قصه‌های او تمام نمی‌شوند؛ هر شب، داستانی تازه، همان صدای آرام، همان خنده‌های کوتاه و آغوشی که هنوز هم گرم‌ترین جای خاطرات کودکی‌ام است. آن روزها هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم روزی به این سن برسم و او دیگر کنارم نباشد. فکر می‌کردم قرار است بزرگ شدنم را ببیند، سال‌های بیشتری کنارم باشد، و من هنوز هم هر وقت دلم خواست، سرم را روی شانه‌اش بگذارم و از هر چیزی برایش بگویم. فکر نمی‌کردم روزی دلم برای شنیدن همان قصه‌هایی تنگ شود که آن شب‌ها خیال می‌کردم هیچ‌وقت تمام نمی‌شوند.

من کوچک بودم و خیال می‌کردم قصه‌های او تمام نمی‌شوند؛ هر شب، داستانی تازه، همان صدای آرام، همان خنده‌های کوتاه و آغوشی که هنوز هم گرم‌ترین جای خاطرات کودکی‌ام است. آن روزها حتی به ذهنم هم نمی‌رسید که روزی به این سن برسم و جای او کنارم خالی باشد. فکر می‌کردم قرار است بزرگ شدنم را ببیند؛ حتی عروسی عمویم را که چند وقت دیگر قرار است برسد، در ذهنم با حضور او تصور کرده بودم؛ او را میان جمع، با همان نگاه مهربان و همان لبخند آشنا. هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم بعضی از تصویرهایی که برای آینده ساخته بودم، یک جای خالی داشته باشند؛ جایی که همیشه قرار بود او باشد.

این پیام رو فوروارد کنید تا من ده چنل رو به صورت تخصصی درمورد هویت بصری چنلشون حرف بزنم و بقیه رو بگم چه چیزی کم دارن تا یک هویت بصری کامل داشته باشند 💅

یک میز چوبی، چند صفحه‌ی نیمه‌نوشته، لیوانی که هنوز کمی از نوشیدنی‌اش مانده و نوری که آرام روی گوشه‌ی اتاق افتاده. صدای ورق خوردن کاغذها با صدای دورِ خیابان قاطی می‌شود و عقربه‌ها بی‌حوصله جلو می‌روند؛ روی میز، یک گلبرگ افتاده و کنار آن، جمله‌ای ناتمام مانده است. و هنوز، چیزی برای نوشتن باقی مانده بود.

ساختمان‌هایی با پنجره‌های بلند، کافه‌هایی که صندلی‌هایشان تا پیاده‌رو کشیده شده، تابلوهای قدیمی، چراغ‌هایی که شب‌ها یکی‌یکی روشن می‌شوند و خیابان‌هایی که هرکدام شکل خاص خودشان را دارند؛ شهرها فقط از آجر و آسفالت ساخته نشده‌اند، هر گوشه‌شان انگار تکه‌ای از یک داستان ناتمام را با خودش حمل می‌کند.

همین که زن باشی سیاسی‌ترین شعر خاورمیانه‌ای....

روح خیال پردازت رو از دست نده.