-پَر

.

تهِ دلم خالیه. یک نقطه‌ی سیاه بزرگ و پیش‌رونده. شاید ماهیت تصمیم‌های بزرگ همین باشه، که مدام درون سیاهی بلعیده بشی و تا دم مرگ بری؛ اما نمیری و بمونی و ادامه بدی.

نوشته«″یه روز می‌خرمش″ ِ تو چیه؟!» باید بگم: خونه. هزاران بار خونه. من برای هیچی اندازهٔ خونهٔ خودم رو خریدن، لحظه‌شماری نمی‌کنم.

.

نوشته دیت اول می‌برمت ساحل بفهمی موجی‌ام:)

.

.

من هر چند ساعت یک بار: باز یادم اومد، باز یادم اومد.

«دلم می‌گیره از چیزهایی که یادمه.»

نذار کاری کنن فکر کنی هیولایی.

نذار کاری کنن فکر کنی هیولایی.

«ببین. نجات دهنده فقط استمرار عه. مخصوصا، مخصوصا و مخصوصا وقتی کسی تو رو نمی‌شنوه، نمی‌بینه و نمی‌خونه. بالاخره یه روزی می‌درخشی. در جایی که باید.»

نجات دهنده تو آینه‌اس، ولی تحویلم نمی‌گیره.

امیدوارم این غم هم تنهام بزاره.

وقتی که بابت اون غم گریه می‌کنی من کنارتم. بهت میگم «غمت ارزشمنده، حق داری غمگین باشی.» اما همزمان روزی رو از گوشه‌ی چشمم می‌بینم که حتی از این زخمم گذر کردی و باز از نو لبخند می‌زنی. نه اینجا که لازمه درک بشی و همدلی بگیری راجع به اون روز حرف می‌زنم نه وقتی اون روز رسید و لازم بود تشویق بشی بهت این روزارو یاداوری می‌کنم. فقط اینو بدون من بهت ایمان دارم، فرقی نداره چه تو غم باشی یا شادی، من هیچ‌وقت آدمی که هستی یا بودی رو سرزنش نمی‌کنم.

آنچه مقدر است، خواهد ماند؛ آرام بگیر.