F A T M 🪬

نود درصد اطرافیانم خبر ندارن ک ترکشون کردم

نود درصد اطرافیانم خبر ندارن ک ترکشون کردم.

من لبخند میزنم که دردامو پنهان کنم و آرزومه یه‌ روز، یکی بیاد نگام کنه و بفهمه همه‌چی دروغه.

منو از خودم بپرس ؛ من برای همه یکی نیستم.

‏آخه اصلا بهش نمیخوره اینجوری باشه و مرض. به همه همه‌چی میخوره، ب اونایی ک نمیخوره اتفاقا بیشتر میخوره.

‏تعهد بالغانه اینجوریه که میفهمی ‏قطعا از پارتنر تو خوشگل تر و پولدارتر ‏و باهوش‌تر و بهتر هم هست، اما تو ‏"انتخاب" میکنی که جا نزنی و با همون ‏شخص مسیر زندگیتو ادامه بدی.

دلم می‌خواد یه نامه برای همه دوستام بفرستم «ببخشید خبری ازتون نمی‌گیرم و نیستم؛ راستش خودمم نمی‌دونم کجام. فقط توی یه چاه غم و تنهایی و افسردگی گیر افتادم که نمی‌خوام شما رو هم بکشم داخل.»

‏مشکل اینه که فکر میکنی همه قلب تورو دارن.

اشکال نداره دیگه ، نهایتش میشه خیره شدن به یک نقطه موقع چایی خوردن

تو خبر نداری ولی من تو خیالم تا تهِ زندگیو باهات رفتم.

وقتی تصورم نسبت به کسی خراب میشه، همه اون ذوق و شوقی که داشتم از بین میره، یهو دیگه هیچ چیزی از اون آدم برام جذاب نیست و اون حس خوبی که نسبت بهش داشتم هم کمرنگ میشه.

آدما دقیقا اونجایی منو از دست می‌دن که فکر می‌کنن اگه اهمیت ندن ، من قراره اهمیت بدم .

من دیگه انرژی کافی برای تلاش کردن یک طرفه و حفظ روابطمو ندارم، اگه میخوای بری فقط برو.