حرمانم

"و آه از آن‌همه بی‌نشان که گوشه‌ای خاک شد"

ماهی یه‌بار میگیم ما دیگه اون ادم سابق نمیشیم.💔

زخم مدخلی‌ست برای رسوخ نور به وجود آدمی. -مولانا

[همه‌ شهر ایران،جگر خسته‌اند]

"چهل‌روز،نگذشت!"

🖤

می‌گفت: "زندگی پشت آن دَر کوچکی‌ست که از باز کردن‌ش می‌ترسی."

ثریا چمالی تو کتابِ خشم با او یکی می‌شود می‌گه که: خشم مانند آب است. فرقی ندارد چقدر تلاش کنید تا جلویش را بگیرید. منحرف یا انکارش کنید؛ بالأخره راهی می‌یابد.

«زيرا که مردگان اين سال، عاشق‌ترين زندگان بوده‌اند.»

"اگر گوشه‌ی خلوتی پیدا کند، آبِ همه‌ی دریاها را‌ گریه خواهد کرد."

چقدر چیزایی که برای داشتنشون سالها زحمت کشیدم بی‌ارزش شدن!

"تمام روز غمگین است.زود خسته می‌شود و خلقش تنگ می‌شود.دستش را روی گلویش می‌گذارد و می‌گوید: این‌جاست؛رد نمی‌شود!"

سرباز جوان فریاد زد: "من حاضرم برای کشورم بمیرم."، فرمانده مکثی کرد و پاسخ داد: "اما کشورها با مُردن ساخته نمی‌شن؛ با ایستادن ساخته می‌شن."

بعد از مدتها فیلترشکن ما کار میکنه ولی دیگه هیچ میل و رغبتی به موندن ندارم.

من همیشه سعی کردم از کانال‌های شما حمایت کنم و بخونمشون اما این روزها از لا به لای همون زیبانویسی‌ها قلم‌هایی پیدا کردم که از جنس اکثریت نبود. دیگه حتی نوشته های گذشته‌تون هم برام زیبا نبود؛ ماسک هاتون افتاده، نخ نما و انگشت نما شدید. قلم‌هاتون با خون می‌نویسه نه برای خون. برید و با قلم‌های نازیباتون برای قاتلین بالفطره این جگر گوشه‌های بی‌گناه خوش رقصی کنید؛ ما یک‌بار از شما و صدها بار از اسطوره‌های قاتل و وحشی شما نفرت داریم!

:

آنها هفتاد خط توهین برای من نوشتند،تنها چیزی که اذیتم کرد غلط‌های املایی‌شان بود! -فئوداستایفسکی