بدونِ اطلاع قبلی

. چه میگذرد در کتابم که درختان بریده برمیخیزند کاغذ میشوند تا از تو سخن بگویم.. شمس لنگرودی

انسان با خشونت روبه‌رو نمی‌شود مگر آن را بپوشاند: گاهی در لباس زیبایی، گاهی در هاله‌ی آیین، و گاهی در نور قهرمانی..

به قول سِنِکا ؛ بزرگترین مانع برای زندگی، انتظار کشیدن است..

فاجعه آن‌جاست که انسان در موقعیتی قرار بگیرد که جهان هیچ افقی برای امکان‌های او نگشاید..

امیدوارم جای قشنگی بشه..

انسان با خطا هایش تربیت شده است..

ﺳﻪ ﺳﯿﻠﯽ ﻣﺤﮑﻢ ﮐﻪ ﺑﺸﺮ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﭼﻨﺪﯾﻦ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻟﻪ ﺍﺵ ﺑﯿﺪﺍﺭ ﮐﺮﺩ ! ﺍﻭﻟﯿﻦ ﺳﯿﻠﯽ ﺭﺍ " ﮐﻮﭘﺮﻧﯿﮏ " ﻧﻮﺍﺧﺖ . ﺍﻭ ﺛﺎﺑﺖ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺯﻣﯿﻦ ﻣﺮﮐﺰ ﮐﺎﺋﻨﺎﺕ ﻧﯿﺴﺖ بلکه ﺳﯿﺎﺭﻩ ﺍﯼ ﮐﻮﭼﮏ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﮔﺮﺩ ﺧﻮﺭﺷﯿﺪ ﻣﯽﮔﺮﺩﺩ. ﺩﻭﻣﯿﻦ ﺳﯿﻠﯽ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻭﯾﻦ ﻧﻮﺍﺧﺖ . ﺍﻭ ﺑﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ "ﺍﺷﺮف ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ" ﻧﺎﻣﯿﺪﻩ ﻣﯿﺸﺪ ، نشان ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﭼﻨﺪﺍﻥ ﺍﺧﺘﻼﻓﯽ ﺑﺎ ﺳﺎﯾﺮ ﺟﺎﻧﺪﺍﺭﺍﻥ ندارد. ﺳﻮﻣﯿﻦ ﺳﯿﻠﯽ ﺭﺍ " ﻓﺮﻭﯾﺪ " ﺑﻪ ﮔﻮﺵ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺯﺩ . ﺍﻭ ﺍﺛﺒﺎﺕ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﻋﻘﻞ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ اﻧﺴﺎﻥ ﻧﯿﺴﺖ , ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭ ﺑﺸﺮ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﻣﻬﻢ ﺗﺮﯼ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺁﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺍﺳﺖ و سیلی که امروز می بایست مردم خواب آلوده ی سرزمینهای به خواب رفته را بیدار کند این است که : راه آزادی و مدنیت نه از خیابان با مشت های گره کرده، بلکه از آرامش کتابخانه ها می گذرد. برای همین است که کتابخانه ها در سرزمین های به خواب رفته امن ترین جا برای عنکبوت هاست. اروين د. يالوم

لوسیفر ، روشنایی‌بخش سقوط کرده، یادآور آن است که گاهی جستجوی حقیقت و آزادی، حتی اگر انسان را به پرتگاه غرور بکشاند، خود نشانه‌ای از روح بیدار است..

(Hamnet 2025) #پیشنهاد_فیلم

بودن یا نبودن؟ مساله این است! آیا شریف تر آن است که ضربات و لطمات روزگار نامساعد را متحمل شویم و یا آنکه سلاح نبرد به دست گرفته با انبوه مشکلات بجنگیم تا آن ناگواری ها را از میان برداریم؟ مُردن... خُفتن... همین وبس؟ اگر خوابِ مرگ دردهای قلب ما و هزاران آلام دیگر را که طبیعت بر جسم ما مستولی می کند پایان بخشد،غایتی است که بایستی البته البته آرزومند آن بود. مُردن... خُفتن... خُفتن و شاید خواب دیدن. آه، مانع همینجاست. در آن زمان که این کالبد خاکی را بدور انداخته باشیم، در آن خوابِ مرگ، شاید رویاهای ناگواری ببینیم!ترس از همین رویاهاست که ما را به تأمل وا می‌دارد و همین گونه ملاحظات است که عمر مصیبت و سختی را اینقدر طولانی می کند. زیرا اگر شخص یقین داشته باشد که با یک خنجر برهنه می تواند خود را آسوده کند کیست که در مقابل لطمه ها و خِفَت های زمانه، ظُلمِ ظالم، تَفَرعن مرد متکبر، آلام عشقِ مردود، درنگ های دیوانگی، وقاحت منصب داران، و تحقیرهائی که لایقانِ صبور از دست نالایقان می بینند، تن به تحمل در دهد؟ کیست که حاضر به بردن این بارها باشد و بخواهد زیر زندگانیِ پر ملال پیوسته ناله و شکایت کند و عرق بریزد؟ همانا بیم از ماوراء مرگ، آن سرزمین نامکشوفی که از سرحدش هیچ مسافری برنمی گردد شخص را حیران و اراده ی اورا سُست می کند، و ما را وا می‌دارد تا همه رنج هایی را که در حال کنونی داریم تحمل نمائیم و خود را به میان مشقاتی که از حد و نوع آن بی خبر هستیم پرتاب نکنیم! آری تفکر و تعقل همه ما را ترسو و جَبان می کند، و عزم و اراده، هر زمان که با افکار احتیاط آمیز توام گردد رنگ باخته صلابت خود را از دست می دهد، خیالات بسیار بلند، به ملاحظه ی همین مراتب، از سیر و جریان طبیعی خود باز می مانند و به مرحله ی عمل نمی‌رسند.. پرده سوم از نمایش نامه هملت ویلیام شکسپیر

ژن‌ها اسلحه‌ش رو می‌دن، محیط ماشه‌ش رو می‌کشه، اما خودِ آدمِ تصمیم می‌گیره شلیک کنه یا نه..

. من وارث ِ نقش ِ فرش ِ زمینم و همه‌ی ِ انحناهای ِ این حوض‌خانه شکل ِ آن کاسه‌ی ِ مس هم‌سفره بوده با من از زمین‌های ِ زبر ِ غریزی تا تراشیدگی‌های ِ وجدان ِ امروز.. سهراب سپهری

ذهن انسان نه با حقیقت بلکه هزاران سال با داستان‌ها تکامل پیدا کرده..

دنیا رو آدمایی خراب می‌کنن که فکر می‌کنن یا باید قربانی باشی یا ظالم..