کاباره‌ی اسفل‌السافلین‌🪻

بعضی‌ها هم که اصلاً لازم نیست چیزی بگن🫵🏻 تو از ایموجی‌ای که به‌عنوان اسم انتخاب کردند و آویزی که انتخاب کردند و حتی زبانی که انتخاب کردند می‌فهمی و این "فهم" خیلی دوست‌داشتنی‌ا‌یـه

همچنین به دوستان‌تون نقطه‌ضعف ندید، یک‌بار به‌شون می‌گید عاشق ستاره‌هایید و تا پنج‌ سالِ آینده از اون اطلاعات علیه‌تون استفاده می‌کنند (امیدوارم به استفاده‌کردن علیه‌م سال‌ها ادامه بدند)

I also realized maybe the real yuri was the nerdy friends we made along the way

درضمن، عاشق‌تون هستم و خیلی‌خیلی‌خیلی ممنونم ازتون، چندین‌وچندبار نامه‌ها رو خوندم و هربار بیشتر از قبل احساسِ شادی کردم (I mean imagine being called cupcake✋🏻)

ز.ن: کورا و آسامی هردو به ماکو‌ علاقه داشتند و اون‌م مدام بین‌شون دست‌به‌دست می‌شد، اما درنهایت ول‌ش می‌کنند و عاشق هم می‌شن، pulling a korrasami یعنی زمانی که دوتا رقیبِ عشقی بیخیال طرفِ یکسان‌شون می‌شن و به‌جاش همدیگه رو انتخاب می‌کنند🤓

I don't watch it, but what in the korrasami's name is happening in Villa XO? ditching the boy who was playing with both of them to get together? those women literally pulled a korrasami✨

فارغ از لج‌بازی‌های درسی‌ش، پسره واقعاً حال‌ش خوش نیست، he's PHILOSOPHCALLY a fan of drugs and suicide and praises them

اینو یکی از بچه‌های ترم سه درباره‌ی همین جوانک تو چنل حواشی دانشگاه نوشته و شاهکارترین هجویه‌ی تاریخه "GEL YOUR MOUTH"

۱۹ میِ ۲۰۲۲

من کار می‌کنم مونیکا و در مورد کار فکر می‌کنم و از کار وحشت‌زده می‌شم و به این فکر‌ می‌کنم که چقدر در مورد کار فکر می‌کنم و وحشت می‌کنم که چقدر به این فکر‌ می‌کنم که چقدر در مورد کار فکر می‌کنم و وحشت‌زده می‌شم. این سرگرمی به حساب می‌آد؟ -این داستان یک‌جور‌هایی بامزه است

Reading this book and watching its movie while being in the hell of سمپاد was an... inspiring experience.

این پاسچر، این زبان بدن، این نگاه و این ادبیات و حرف‌ها، همه و همه متعلق به یک مبارزه. ترانه علیدوستی در تمام طول مستند، نگاهش رو از دوربین نمی‌دزده، با بدنش راحته و شرمی توی زبان بدنش دیده نمی‌شه، صداش محکمه و تک‌تک کلماتش از قلبش میاد و هیچکدوم از حرفهاش باهم تناقض ندارن؛ این یک مبارزه‌.

«ما هنوز هستیم. ما هنوز وجود داریم. این اراده‌ی منه. هرچه بادا باد!» -از مستند ترانه، ۱۴۰۴

دیشب من و فاضل با هم به‌ش گوش می‌دادیم، مادرم می‌گفت «چرا خودتونو ناراحت می‌کنید؟» و با این‌ حال بالش و پتوش رو آورد، کنارمون نشست، نه لحظه‌ای چیزی گفت و نه لحظه‌ای ترک‌مون کرد، همون‌طور که یاد اون روزهای فخربرانگیزِ آزاد و اون شب‌های شیرینِ دردناک هرگز ترک‌م نکرد

خب خدایان رو شکر که هنوز ری‌اکشن‌های بانمک‌تون برقرارند، کم‌کم داشتم حس می‌کردم نکنه دارم نادوست‌داشتنی‌ می‌شم💔

فاضل تصمیم گرفت مناسب‌ترین فیلمی که در کریسمس می‌تونیم ببینیم Avengers: Infinity War‌ و پودرشدن نیمی از جمعیتِ کهکشان‌هاست

#اندر_حکایت چسب‌زخمی که بدون هیچ‌ زخمی زده شد، «احساس کردم دست‌هام زیادی خالی‌اند»، آسمان‌های صورتی و آسمان‌های طلایی، برگ‌های مُرده و برگ‌های زنده، یک حبّه پیشی، «بچه‌ها این گربه‌هه ایران ماست، ولی می‌درخشه»، جنت‌گردیِ روز مادر و دیدن نه‌چندان‌تنهای تنها‌درخانه