آسو'

ما رخت خود به گوشه‌ی عزلت کشیده‌ایم دست از پیاله، پای ز صحبت، کشیده‌ایم... «صائب تبريزی»

تو میدانی، که از مرگ نمی‌ترسم فقط حیف است هزار سال بخوابم و خواب تو را نبینم. «عباس معروفی»

چگونه می‌شود به شاخهﻯ شكسته فهماند كه باد؛ عذرخواهی كرده است. «محمود درويش»

- تو بهترین تصمیم رو گرفتی پس چرا انقدر ناراحتی؟ + من می‌دونم تصمیم درستی گرفتم، فقط آرزو می‌کردم که کاش تصمیم درست این نباشه... «هُبوط»

او عاشق شعر و ادبیات است، اما در آخر عاشق مردی می‌شود که حتی بلد نیست حرف دلش را بزند. «ناشناس»

من هر روز عاشق می‌شم. عاشق موقعیت‌ها، نه آدم‌ها. اون روز یک ولگرد رو دیدم که داشت کفشش رو واکس می‌زد و دلم رفت... «ایمی واینهاوس»

کسی نیست بیا زندگی را بدزدیم، آن وقت میان دو دیدار قسمت کنیم. «سهراب سپهری»

دوستان حقیقی، مارا بر اساس معیارهای دنیوی نمی سنجند، آن‌ها به خود اصلی ما علاقه دارند. «آلن دوباتن»

مرگ رهایی خوشایندی است از خوشی‌های دنیوی. «طاهره مافی»

آدم های حقیر عاشق تحقیر کردن دیگران هستند تا حقارت خودشان کمتر به چشم بیاید. «داستایوفسکی»