Code 200

اگه روز آزادی من نبودم ، تو بجای من قشنگ برقص و خوشحالی کن .

• سپهرِ من کجایی بابا؟ [پدر سپهر ابراهیمی] • خامنه‌ای الان حکومت کن. [مادر دانیال دیانی] • یک لحظه وصل شده‌م و فقط می‌‌خوام بنویسم زن، زندگی، آزادی. برای همیشه. [رها بهلولی پور] • اگر آزاد شد خوشحالی کن به جای من. [امید نوروزی] • به رونیکا چی بگم؟ بچه‌ام ۸ سالشه. رامین پاشو. رامین چهار روز دیگه تولدمه. [همسر جاویدنام گمنام] • اگرم هر بلایی سرم اومد میخوام خبرش مثل بمب بترکه تا بشم الگو بقیه هم نسلی هام. [میلاد حسن‌زاده] • مبین مامان، اومدم مامان. من روت پتو می‌ذاشتم تا یخ نکنی مبین جان. [مادر مبین قنبری] • سکوت شما یعنی حمایت از ظلم و ظالم. [نوید افکاری] • من هم فرزند کسی هستم. [پویا بختیاری] • ما اگه پول داشتیم اسلحه بخریم خب می‌رفتیم نون می‌خریدیم. [معترض ناشناس] • مردم یک کشور چه انتظاری می‌تونن از کشور خودشون داشته باشن؟ رفاه، رفاه، رفاه. [سارینا اسماعیل زاده] • شما خودتون هم می‌دونید با آبان نابود شدید و این آبان ادامه داره. [مادر پژمان قلی‌پور] • سکوت ما خیانته. [امین بذرگر] • به رضا گفتم در شلوغی‌ها نرو. گفت بابا این‌ چه حرفی است می‌زنی، مهسا هم یک دانه بود. تا خون ریخته نشود انقلاب نمی‌شود. [پدر رضا شهپرنیا] مظاهرات سلمیه چرا تیر میندازی؟ تو که خاکتو نبردن، آبتو نبردن. [زن ناشناس خوزستانی] • خدایا ایستاده مردن را نصیبم کن که از نشسته زیستن در ذلت خسته‌ام. [محمد مختاری]

میلیون ها انسان ۱۲ دقیقه با پدری ناشناس گریستند.

این عکسی که من اون لحظه که پیداش کردم، عاشقش شدم و هزاران بار به هر روشی دلم میخواست تو چالشای مختلف دیده بشه، یه بخش خیلی کوچیک از عکسایی بود که از بازار رشت گرفته بودم هیچی... فقط با هر نشونه ای که دوباره یادش میوفتم، دوباره دلم میگیره :) نه تنها بازار رشت، هزاران شخص و مکان دیگه هستن که به تنهایی باعث عذاب کشیدنمون میشن

مردم ایران صحنه هایی رو زندگی میکنن که اینستاگرام از کاربراش سوال میکنه، آیا میخوای ببینی ؟!

چند ساعت بیشتر نیست به تلگرام وصل شدم ولی اندازه چندسال نیاز دارم که تمام این چیزایی که خوندم و دیدم رو هضم کنم ولی نمیشه واقعا نمیشه

این دقیقا حس من به توعه ولی از بین تمام این آمدن ها و رفتن ها، شاید تو برام بی دلیل خیلی عزیزتر شدی... ای کاش زودتر باهات آشنا می‌شدم

هر پیام از چنل رهارو میخونم بیشتر قلبم به درد میاد که چقدر این آدم حس زندگی داشت چقدر خوب زندگی می‌کرد و چقدر اسطوره بود، و همیشه هم خواهد بود روحت شاد باشه رهای دوست داشتنی امیدوارم زندگی بعدیت پُر از ایتالیایی_به طرز و شکل دلخواهت، پر از شعر، پر از کتاب و پر از زندگی باشه...

هر پیام از چنل رهارو میخونم بیشتر قلبم به درد میاد که چقدر این آدم حس زندگی داشت چقدر خوب زندگی می‌کرد و چقدر اسطوره بود، هست و خواهد بود... روحت شاد باشه رهای دوست داشتنی امیدوارم زندگی بعدیت پُر از ایتالیایی_به طرز و شکل دلخواهت، پر از شعر، پر از کتاب و پر از زندگی باشه...

+ یه عکس می‌گیری لطفا؟ یادم بمونه.

کمی گریه می‌کنم، دونه‌دونه جمله‌ها رو می‌نویسم، شفافشون می‌کنم، به یک نفر که دیگه زنده نیست فکر می‌کنم، می‌خوام بنویسم از تو، و می‌خوام یک گوشه‌ پیدا کنم و کتابم رو بخونم. این همه آدم اومدن روی زمین، مدتی زندگی کردن، و رفته‌ان. تمامش همینه.

اوریانا فالاچی کتاب «زندگی، جنگ و دیگر هیچ» رو در جواب به سوالِ «زندگی چیست؟» خواهرش نوشته! بغض دارم.

وای واقعا طرفدار زندگی‌ام.

وای خدایا خیلی عاشق زندگی‌امممممممممممممممممممممممممممم!

+ یه لحظه وایسا عکس بگیرم دیگه! - نمی‌تونم وایسم! مگه درختم؟!

+ می‌تونم عکس بگیرم؟ - آره، فقط قیافه‌م نیفته.

«امشب ولی به اسمت فکر کردم که چقدر بهت میاد. واقعا رهایی‌. ولی این‌قدر رها نباش؛ کم‌تر به خودت آسیب بزن!»