بوجی موجی

شانه های شماست، آخرین سنگر من …

قرابت غم و از چشم‌هات دوری من خوشم ازینکه تویی حاصل صبوری من

عشق ما را پی کاری به جهان آورده‌ست ادب این است که مشغول تماشا نشویم #صائب

لحظه ی شکفتن عشق است آنگاه که یکی،دیگری را «من» خطاب می‌کند ؛ به جادو شود مگر !

محبوبم! بغلم کن! به همان شدّت که دانه های انار یکدیگر را …

عِلاجِ ضعفِ دلِ ما به لب حوالت کن که این مُفَرّح یاقوت در خزانهٔ توست #حافظ

با من حرف بزن! با من که نیازِ منی حرف بزن! که سرازیر شوی در گوش هایم، و من حسودی کنم بهشان! با من بیشتر حرف بزن…

با من حرف بزن ولو درباره بی‌اهمیت‌ترین موضوعات بی‌اهمیت‌ترین موضوعات وقتی به زبون تو بیان اهمیت پیدا می‌کنن با من حرف بزن...

خواب بهشت ببینی خوابِ خودتو اونطور که من میبینمت...

من بدون تو اون خونه ای ام که پشت به خورشید داره، هیچوقت رگه های نورِ آفتاب روی مخمل تنِ پروانه های حیاطش نمیشینه …

و آنکه تورا واله و شیداست، استغنای محض از دنیاست …

نمی‌گذارندم...

هوای روی تو دارم

از چشمانم بخوان که تا کجای دلهره‌ی این عالم دوستت دارم

من بی تو مثل تک‌درختی در کویرم باورم کن...

شبیه چرخوندنِ تیزی استخونه توی بافت نرم جیگر آدمیزاد

می‌دانی‌ام...؟

.

برای عاشق «بعد» وجو نداره و این عمیق ترین رنجه …