⁨آثار فاخر نستعلیق⁩/گفتگو

🌷🙏👌🌹

بله انشاالله موفق باشند تمامی دختران مستعد این سرزمین

هم شاهد بودم هم شنیدم هم دیدم دیدم شهید ظریف که جانباز بود رو پنج سال در سوریه جنگید رو داعش خارجی نتونست بکشه ولی داعش داخلی قطعه قطعه ش کرد

از اینکه دراین دوره ازتاریخ درکشور زندگی میکنم حالم بدمیشه به چه گناهی تیلیاردهااختلاس میکنند دزدی .وزیردزد وکیل دزد دکتردزد بیمارستان ومدرسه دزد بیشترمردم میبینندمسئول دزد هست خودشان هم دزدشدند انسانیت رادر چشمان انگشت شمارمیبینیم مهربانی کنی کلاه برسرت میزارند ماهم درکناراحمد وازمرگ احمدها مرده ایم

شرع مردم را قبول دارد رفراندوم برای تعیین حاکم شرع را قبول ندارد

این نوشته خانم آنالی اکبری هم از همین مضمون کوزه و خاک خیام برگرفته شده است . از وقتی خواندم که بخشی از گرد و غباری که هر روز روی وسایل خانه می‌نشیند، سلول‌های مرده پوست خودمان هستند آنها را به چشم دیگری نگاه می‌کنم. اگر بخواهیم ایده‌ی “ما از خاکیم و به خاک برمی‌گردیم” را هم جدی بگیریم می‌شود با اطمینان بیشتری خود را در محاصره‌ی مردگان ببینیم؛ و این قسمت جالب ماجراست. تصور کنید هر بار که دستمال در دست می‌گیرید تا خانه‌تان را گردگیری کنید در واقع دارید تکه‌های مرده‌ی خودتان و جنازه‌ غریبه‌ها را ‌پاکسازی می‌کنید. در یک روز طوفانی، وقتی باد گرد و خاک زیادی را توی خانه آورده به این فکر کنید که الان چه کسانی روی میز ناهارخوری‌تان نشسته‌اند. می‌شود برای هر تکه‌ای از این گرد و غبار اسمی گذاشت. این آثار به جا مانده از آقای خالقی است؛ مردی که در خانه بچه‌هایش را کتک می‌زد و در خیابان به غریبه‌ها «نوکرم و مخلصم» می‌گفت. این قسمتی از خانم شعبانی است؛ زنی که می‌خواست جهانگرد شود و همه دنیا را زیر پا بگذارد اما هیچ وقت بالاتر از خزر و پایین‌تر از خلیج فارس را ندید. این تکه‌ای از تن رویاست؛ دختری که فرصت نکرد رویاهایش را در خاک مادری زندگی کند. هر آنچه در اطرافمان است زمانی زنده و بازیگری از نمایش حیات بوده. حالا می‌توانید قبل از کشیدن دستمال روی شیشه بگویید: خداحافظ مرجان، خداحافظ علی‌اکبر، خدانگهدار خانواده‌ی پالیزبان. آنالی اکبری

سلام .به نظر شما این شرایط رو تا کی باید تحمل کرد ؟ یعنی چه زمانی شرایط داخلی به نفع هنرمندان داخلی برمیگرده؟

گر یار نداشت مدّعایی بهر چه نواخت مدّعی را راقمه اسد الله شیرازی @Abikhiall

منتخبی از غزل زیبای استاد شهریار

در روح و جان من، می‌مانی، ای وطن!