مدرسه عهد

📌 فرصت نام‌نویسی دانشجویان در حلقه‌های متن‌خوانی امشب به پایان می‌رسد. مجدداً توصیه می‌کنیم آن دسته از دانشجویان عهد که هنوز ثبت نام نکرده‌اند، به آیدی @ahdschool پیام‌ دهند و با ذکر نام و نام‌ خانوادگی، رشته تحصیلی و حلقه‌ انتخابی خود در حلقه‌ها نام‌نویسی کنند. حلقه‌های متن‌خوانی به‌منزله‌ی امتداد کلاس‌های عهد و میدانی برای حضور فعالانه‌ دانشجویان است.

"کسی که کار علمی می‌کند با کلمات سر و کار دارد. با همین شنیدنِ کلمات و با همین گفتگو‌کردن پیرامونِ کلمات است که کاری پیرامونِ شهر انجام می‌دهد، پس اولین کار ما این است که ابتدا کلمات را یاد بگیریم. کسی که کارش کار علمی است به دنبال بازجست کلمات است و فکر نمی‌کند که کلمات را بلد است. او می‌خواهد دوباره کلمات را پیدا کند و به‌واسطه پیداکردن کلمات، شهر را از آشفتگی نجات دهد. بنابراین مهم است که کلمات را بیابیم. به‌همین خاطر است که متن‌خوانی اساس کار علمی ما می‌شود. کسانی که کار علمی‌ می‌کرده‌اند همیشه مهم‌ترین کارشان متن‌خوانی بوده‌است و شما باید به سمت متن‌خوانی حرکت کنید تا با دیدن کلماتِ کسانی که آموخته‌اند و کلمات را یافته‌اند، شما هم بتوانید در یافتنِ کلمات مشارکتی داشته باشید، تا شما هم بتوانید بفهمید دارید درمورد چه چیزی صحبت می‌کنید و بتوانید درست‌تر بشنوید و بفهمید که وقتی گفتگویی انجام می‌شود اساساً به چه نحوی دارد انجام می‌شود. شما وقتی متن‌خوانی می‌کنید و با کلماتِ آن متفکر آشنا می‌شوید، تازه می‌فهمید که این کلمات چگونه دارند به کار برده‌ می‌شوند. این‌گونه کلمات برایتان پیدا می‌شود. ما توصیه اکید می‌کنیم که دوستان در متن‌خوانی‌ها شرکت کنند و نه‌تنها شرکت کنند بلکه متن‌خوانی را رسم علم‌آموزی خودشان قرار دهند؛ یعنی بخواهند که پژوهش‌شان در امتداد یک متن باشد، نه اینکه همین‌طور آزادانه به مسئله‌ای بپردازند که بقیه دارند درباره‌اش صحبت می‌کنند. وقتی می‌خواهید به مسئله‌ای بپردازید باید متنی‌ را پیدا کنید تا بتوانید به مسئله بپردازید. مهم است که ببینیم چگونه مسائلِ روزآمد ما به‌واسطه‌ی یافتن متن، امکان گفتگو درموردشان پیدا می‌شود." 🔹@ahdschool_ir

📝 نقد یعنی پرورش اندیشه برای رسیدن به توان دانش‌ورزی از راهِ پیمودنِ راهی که دانش در بدن‌مندیِ خویش، یعنی کتاب به‌نحو تاریخی پیموده است. نقدکردن یعنی تمرین دانش‌ورزی؛ اما دانش‌ورزی رویدادی است تاریخی، نه به‌یادسپردنِ دانستنی‌های انتزاعی. این رویداد تاریخی در آزمایش‌گاهی از کار درآمده و انجام پذیرفته است. این آزمایش‌گاه، کتاب‌های دوران‌سازی است که چیزی نیست، جز بدن‌مندیِ آن توانشِ دانشی.

📌 از یادداشت «تمرین دانش» (ویژه‌نامه شورای بررسی متون و کتب علوم انسانی) نوشته دکتر محمدتقی طباطبایی (رئیس گروه فلسفه شورای بررسی متون و کتب علوم انسانی)

1️⃣ در بخش اول ویژه‌نامه، علاوه بر سرمقاله‌ای از دکتر حسن نیلی با عنوان علم و فریب زندگی و دو یادداشت از دکتر محمدتقی طباطبایی رئیس گروه فلسفه با موضوع نقد به‌سان پرورش برای دانش و دکتر اباصالح تقی‌زاده طبری دبیر گروه علوم سیاسی با عنوان متن‌خوانی چیست؟ ، مصاحبه‌ای داشته‌ایم با دکتر حمیدرضا فرتوک‌زاده رئیس گروه مدیریت شورای بررسی متون و کتب علوم انسانی با عنوان علوم انسانی و امر ملی. در ادامه گزارشی علمی آمده است از نشستی با حضور دکتر طباطبایی درباره ضرورت مراجعه به «متن‌های کلاسیک فلسفی» و گزارشی از تغییر در ساختار و رویه‌های «پژوهشنامه انتقای متون و برنامه‌های علوم انسانی». 2️⃣ در بخش دوم ویژه‌نامه، یادداشت‌هایی بر چهار شماره اول نقدنامه علوم انسانی، به‌عنوان فعالیت محوری شورای متون در دور جدید و همچنین گزارش‌هایی علمی از نشست‌های مرتبط با این نقدنامه‌ها آمده است. 3️⃣ در بخش سوم گزارش‌هایی علمی از نُه متن‌خوانی برگزارشده در شورای بررسی متون و کتب علوم انسانی و یک ترجمه از متون مرتبط با یکی از متن‌خوانی‌ها آمده است:

▪️ متن‌خوانی «اساس آلمان» هگل ▪️ متن‌خوانی «دانش و خطا» ماخ ▪️ متن‌خوانی «تأملات دکارتی» هوسرل ▪️ متن‌خوانی «بوروکراسی» ماکس وبر ▪️ متن‌خوانی «تأملات در فلسفه اولی» دکارت ▪️ متن‌خوانی «دولت عقلانی و سیاست اقتصادی» وبر ▪️ متن‌خوانی «طبیعت از درون» هایدلبرگ ▪️ متن‌خوانی «قانونیت و مشروعیت» اشمیت ▪️ ترجمه بخشی از کتاب «پیدایش جهان کپرنیکی» بلومنبرگ ▪️ هم‌خوانی «درآمدی بر اندیشه هانس بلومنبرگ»

4️⃣ در بخش چهارم نیز گذری داشته‌ایم بر بیست و هفت نشست برگزارشده توسط گروه‌های علمی شورای بررسی متون و کتب علوم انسانی. 🌐 ویژه نامه را به‌صورت رایگان از طاقچه دریافت کنید.

🗓 برنامه جلسات هفته هفتم (۱۱ فروردین) 🗓 1⃣ کلاس فلسفه (ماجرای فکر غربی) 🔸 سیاست در دوره مدرن: ▫️ اباصالح تقی‌زاده طبری 2⃣ کلاس تاریخ (سیاست در جهان معاصر) 🔸 ظهور ژاپن مدرن: ▫️علیرضا شفاه 🆔 کانال عهد در پیام‌رسان بله و تلگرام: @ahdschool_ir

سلام و ادب ⏰ زمان‌بندی جلسات فردا: 1⃣ کلاس اول: ۹ تا ۱۰:۳۰ 2⃣ کلاس دوم: ۱۰:۴۵ تا ۱۲:۱۵ ❌ لطفا برای شروع به‌موقع و رعایت زمان‌بندی جلسات، همه دوستان قبل از ساعت ۹ در کلاس حضور داشته باشند.

فلسفه در آغاز معرفی حلقه متن‌خوانی ارسطو (کتاب گاما) ✍🏻 خانم #جایروند این‌همانی را اصل بنیادین فلسفه خوانده‌اند. فلسفه با کشف این‌همانی آغاز می‌شود: هر چیز با خود برابر است، هر چیزی خودش است. اما این قاعده که به صرف گفته شدن تصدیق می‌شود و چنین بدیهی است، چگونه می‌تواند کشف بنیادین فلسفه باشد؟ اصلا اگر از این‌همانی آغاز کنیم، آیا می‌توانیم از آن قدمی جلوتر رفته و معلومات تازه‌ای به دست آوریم؟ اگر فلسفه این‌همانی را در آغاز بگذارد آیا همواره در این آغاز متوقف نخواهد ماند؟ با این حال وضوح و بداهت این‌همانی نباید باعث شود آن را سخنی عادی و پیش‌پاافتاده قلمداد کنیم. در واقع این‌همانی اصلا گفته‌ای عادی نیست. چنانکه که کسی در یک گفت و گوی دوستانه یا در خیابان و بازار لابه‌لای جملاتش آن را نمی‌گوید؛ حتی در مدرسه و دانشگاه نیز اتفاقی خلاف‌آمد است اگر کسی بایستد و ناگهان اعلام کند که: هر چیز خودش است. اگر این‌همانی برای همگان روشن و بدیهی است چه می‌شود که کسی در وقتی و جایی تصمیم می‌گیرد آن را به زبان آورد؟ اینهمانی گفته شده است، کسی آن را به زبان آورده و گوینده‌ای دارد. این گوینده کیست؟ معمولا وقتی به اصل این‌همانی می‌اندیشیم، این گوینده از نگاه‌مان مخفی می‌ماند. دلیلش این است که این‌همانی سخنی برای همگان است و همه علی‌القاعده آن را می‌فهمند. اما این نکته نیز جالب است که در فلسفه گفته می‌شود اگر کسی اصل این‌همانی را انکار کند و از فهم آن شانه خالی کند در واقع عمومیت این‌همانی مخدوش نمی‌شود بلکه این فرد از دایرۀ همگان خارج می‌شود. اگر به نقطۀ تولد این‌همانی رجعت کنیم، گوینده‌ای را می‌یابیم که خواسته تا از زبان همگان سخن بگوید. آغاز کردن فلسفه از اصل بنیادین این‌همانی، قرار دادن این جمله در نقطه‌ای نیست که پیشتر به عنوان آغاز اعتبار کرده‌ایم. آغاز کردن فلسفه از اصل این‌همانی یعنی خود را در لحظۀ کشف، تولد و گفتن این‌همانی قرار دهیم. 🔹@ahdschool_ir

📌 زمان و محل برگزاری جلسات، بعد از ثبت‌نام در حلقه‌ها و با هماهنگی دبیر حلقه مشخص می‌شود.

انشاءالله قرار است به‌‌موازات برگزاری کلاس‌های عهد، سه حلقه متن‌خوانی با محوریت سه حیطه عصر مدرن، فلسفه معاصر ایران و فلسفه در آغاز از اردیبهشت‌ماه با همکاری شورای بررسی متون آغاز گردد. ■حلقه عصر مدرن: با تمرکز بر کتاب اندیشه هانس بلومنبرگ، اثر وتس. سر حلقه: امیرحسین صنایعی ■حلقه فلسفه معاصر ایران: با تمرکز بر کتاب فلسفه معاصر ایران، اثر رضا داوری اردکانی. سر حلقه: محمدرضا هدایتی ■حلقه فلسفه در آغاز: با تمرکز بر کتاب گامای ارسطو. سرحلقه: مریم جایروند درمورد دو کتاب نخست توضیحاتی قبلا در کانال عهد به اشتراک گذاشته شده است. درمورد کتاب سوم نیز در ادامه توضیحاتی ارائه می‌گردد. اگرچه این حلقه‌ها برای ارتباط بیشتر با دانشجویان عهد تدارک دیده شده اما شرکت عموم در حلقه‌های متن‌خوانی آزاد است. از همه افرادی که مایل به شرکت در حلقه‌های متن‌خوانی هستند، به‌ویژه دانشجویانِ دوره عهد، دعوت می‌شود با ذکر نام خود و حلقه انتخاب‌شده با ارسال پیام به آیدی زیر  ثبت‌نام کنند: تلگرام: @ahdschool1404 بله: @Ahdschool 🔸@ahdschool_ir

◇ نکاتی از جلسه قبلیِ سلسله‌‌نشست‌های آزمایش فکری پیش‌تر در کانال عهد گذاشته شده است.

گروه «مطالعات علم و فناوری شورای بررسی متون» برگزار می‌کند: 📚سلسله نشست‌های درباره‌ی #آزمایش‌های_فکری جلسه سوم:‌ حی بن یقظان به‌مثابه‌ی یک آزمایش‌فکری - مینا خادم‌الفقرا ‌ 🗓 یکشنبه ۷ اردیبهشت، ساعت ۱۶ 🖼 لینک اتاق: https://webinar.ihcs.ac.ir/rooms/ihc-1qj-osz-jg8 🆔 @shorayemoton

وجه اشتراک ما با اروپا شاید این بوده که هر دو به حقیقت اعتقاد داشته‌ایم. جهانِ اروپایی جهانی بوده که همواره حقیقت را جستجو می‌کرده و آن زمان که خبر نهیلیسم از سوی متفکران بزرگ اروپایی داده می‌شود، به‌نوعی خبر افول اروپا هم به حساب‌ می‌آید. وقتی خبر نهیلیسم اعلام‌ می‌شود همه آنچه پیش از این در میان بوده نیز از نو با این خبر نسبت‌یابی می‌کند، یعنی قضاوتی درباره هر آنچه که تابه‌حال بوده است رخ می‌دهد. بنابراین، دوره بعد از مرگ بنیاد صرفاً دوره‌ای خاصِ خودش نیست، بلکه با آغاز این دوره همه آنچه که بوده است، از نو نسبت‌یابی می‌شود. در اروپا همیشه پیگیری حقیقت وجود داشته است و حقیقت مخصوصاً در تراژدی نوعی نسبت‌یابی با بیهودگی جهان بوده است. ما اگرچه از خلال درک تراژدی به جذب وضعی که اروپا داشت راه داشتیم اما جهان آمریکایی دیگر به‌مدد تراژدی قابل درک نیست چراکه نسبت یابی آن با بی‌بنیادی دیگر از نوع تراژدی نیست. سؤال این است که پس این چگونه نسبتی است؟ آمریکا طرح جدیدی در مواجهه با نهیلیسم است. ما عموماً تصور می‌کنیم عمل‌گرایی آمریکایی یک عمل‌گراییِ کور است و صرفاً به این معناست که آن‌ها صرفاً بر اساس نتایج عمل‌شان حرکت می‌کنند. حال‌آنکه این عملگرایی سطحی و کور نیست بلکه قدرت تولید می‌کند. ما نتوانسته‌ایم هنوز توضیح دهیم این قدرت چطور درحال تولید است. روحیه آمریکایی چطور با بی‌بنیادی و عدم تعیّن نسبت‌یابی کرده که امکانی برای تولید قدرت دارد؟ تا وقتی این را درک نکنیم نمی‌توانیم دورانی که در آن قرار داریم را بشناسیم. ما تصور می‌کنیم اینکه جهان آمریکایی بنیادی ندارد مجوز عملی می‌شود که صرفاً به نتایج کوتاه‌مدت خود نگاه می‌کند و درک نمی‌کنیم که ممکن است نوعی تعهد و تمنا جایگزین آن بنیاد شده باشد. در رمان موبی دیک مهم‌ترین نکته همین است که ببینیم آیا در نسبت‌گیری با وضع عجیبی که در آن انسان بنیادی ندارد، نوعی ضرورت می‌تواند پی‌جویی شود؟ نهنگ در موبی‌دیک نماد لابشرطی (دلالت‌مند نبودن) جهان نسبت به انسان است. در پرسش از روحیه آمریکایی و نسبتی که با بی‌بنیادی برقرار می‌کند نیز سؤال درست همین است که چطور دلالت‌مند نبودن جهان می‌تواند دال مرکزی جهان باشد؟ چگونه بی‌دلالتی می‌تواند دال مرکزی عمل انسان بشود و معنا تولید کند؟ این همان درکی است که آمریکایی‌ها از عمل خودشان دارند. پیگیری امر نو در آمریکا تا آن‌جا پیش رفته است که حالا به‌جای آنکه انسان به‌مثابه جستجوگرِ حقیقت در تقابل با جهان قرار بگیرد، این‌بار در طرح انسان آمریکایی بر فراز طرح بنیادگرایانه از حقیقت حرکت می‌کند. فلسفه مولودِ جهانی بود که در آن با درکِ فرمِ تراژدی می‌شد توضیح داد که انسان چگونه دارد برای خود معنا و قدرت تولید می‌کند، اما در جهانی که وضع انسان فرم تراژیک ندارد چگونه فلسفه بتواند توضیح دهد که انسان آن‌جا چگونه بر پا ایستاده است؟ پیشنهاد ما برای مطالعه این رمان درست به همین دلیل است که در موبی‌دیک فرم داستان توانسته نشان بدهد که چطور ممکن است یک شخصیت هم بتواند مواضع مختلف و منحصربفردی نسبت به حقیقت را دریابد و هم کماکان همان شخصیت باقی بماند! این وضعیت نشان از آن دارد که پای طرحی تازه در میان است که ایده حقیقت را نه به‌نحوی بنیادگرایانه بلکه این‌بار با استقبالی تمام و کمال از امر نو پیگیری می‌کند. #کشف_آمریکا #مرا_اسماعیل_صدا_کن #گزارش_نشست 🔸@ahdschool_ir

دریفوس، به‌صراحت اعلام می‌کند که اسماعیل انسانِ پس از مرگِ بنیاد است. گروند (Grund) در آلمانی به معنای بنیاد است؛ یعنی آن زمینِ مستحکمی که بتوان با پاگذاشتن روی آن قدم‌های بعدی را روی آن بنا کرد. وزونگ (wesung) به‌معنای گوهریدن و ذاتیدن، به جوهر اشاره دارد که در طول تاریخ فلسفه به‌عنوان نقطه اتکاء عالم شناخته شده است؛ جوهرِ هر چیزی ماهیتِ آن را تضمین می‌کند. هایدگر اما این مفهوم را به چالش می‌کشد و در تقابل با آن از نوعی هستی‌ سخن به میان می‌آورد که بنیادِ بی‌بنیادی است. زیستن در چنین وضعِ نامتعیّنی بسیار دشوار می‌نماید. سؤال این است که در چنین وضعیتی انسان چطور می‌تواند بر جا بایستد؟ آیا جهانِ او در نهیلیسم فرو نمی‌ریزد؟ دریفوس نیز با همین پرسش درگیر است که با فقدان معنا باید چه کرد؟ درک و دریافتِ او از کتاب موبی‌دیک این است که انسانی با این وضع خود را به احوال وجودی وا می‌نهد. چنین انسانی با همه جهان‌ها همزیستی می‌کند. این حالگردی که از نظر دریفوس، به مثابه علاج نهیلیسم طرح گشته، نوعی خروج از سوژگی است. دریفوس تصور می‌کند انسان برای بقا در وضعی که تماماً عدم تعیّن است، راهی جز خروج از سوژگی و [به‌تعبیرِ هایدگر] غرق‌شدن در هستی ندارد. او این غرق‌شدن را تحسین می‌کند. احوال وجودی انسان را فاقد هرگونه معیار برای سنجش و ارزیابی می‌کند. اما سؤال این است که آیا این وضع دوباره انسان را وارد نهیلیسم نمی‌کند؟ #کشف_آمریکا #مرا_اسماعیل_صدا_کن #گزارش_نشست 🔸@ahdschool_ir

■ گزارش مختصری از جلسه نقد و بررسی کتاب مرا اسماعیل صدا کن ■ برگزارشده توسط گروه مطالعات علم و فناوری شورای بررسی متون این گزارش دربرگیرنده‌ی کل محتوای جلسه نیست و صرفاً به‌عنوان امتدادی از بحث پیرامون کشفِ آمریکا و معرفیِ کتاب موبی دیک در کانال عهد گذاشته می‌شود. برای پیگیری بیش‌تر محتوای این جلسه، می‌توانید به وویس یا فیلم این نشست مراجعه بفرمایید. https://t.me/tamanacircle/984 📚کتاب مرا اسماعیل صدا کن روایتی از تحلیلِ هیوبرت دریفوس از کتاب موبی‌دیک ارائه می‌دهد. این روایت به قلم دکتر زانیار ابراهیمی به تألیف درآمده است. هنگامِ مطالعه این کتاب باید توجه داشت که اگرچه کانون بحث پیرامون اثر سترگ موبی‌دیک است اما در اینجا از یک طرف با خوانش هیوبرت دریفوس از موبی‌دیک طرف هستیم و از سوی دیگر، الهام‌گیری او از اندیشه هایدگر. علاوه‌بر این، نقش نگارنده مرا اسماعیل صدا کن در تألیف این روایت باید در نظر گرفته شود. 🔸@ahdschool_ir

اهمیت این کتاب تاجایی‌ست که اهالیِ فلسفه در آمریکا، بعضاً این کتاب را در دانشگاه درس داده‌اند و ذیل آن درمورد هویت انسانِ آمریکایی بحث نموده‌اند. از جمله ایشان می‌توان به هیوبرت دریفوس اشاره کرد. داستانِ موبی‌دیک از این قرار است که عده‌ای به قصد شکار بزرگ‌ترین جانور جهان، یعنی نهنگ، در یک کشتیِ وال‌گیری رهسپارِ دریا می‌شوند. هنگام خواندن این کتاب، به دو شخصیت مهم، یکی اسماعیل و دیگری ناخدا آخاب، که بخش مهمی از داستان هستند باید توجه کنیم و از خلال تحلیل سرنوشتی که در داستان پیدا می‌کنند، تلاش کنیم بفهمیم که هرکدام چطور ماهیت آمریکا را به ما می‌شناسانند. یک سؤال مهم این است که آیا هیچ امکان دارد که حقیقت به شکار انسان درآید؟ و آن‌ سرنوشتی که انسان در این کتاب پیدا می‌کند، چه تمایزی با وضع انسان در تراژدی دارد؟ #معرفی_کتاب #کشف_آمریکا #سیاست_در_جهان_معاصر 🔹@ahdschool_ir

روحِ ملت‌ها در داستان‌هایشان قابل‌دیدار است. داستان جایی‌ست که نظم امور به هم خورده باشد، یعنی جایی که جهان وضع قابل‌قبولی ندارد. انسان وقتی درمی‌یابد که جهان جای آدمیزاد نیست، موضعی نسبت به این وضع می‌گیرد و این موضع را با فرمِ داستان روایت می‌کند. از این جهت است که داستان‌نویسان بزرگ به‌ضروری‌ترین شکلِ ممکن داستان‌پردازی کرده‌اند. در داستان‌هاست که می‌توان فهمید یک ملت دربرابر وضع ناهنجار جهان چه موضعی گرفته و چگونه به جامعه تبدیل گشته است. مهم‌ترین ژانر ادبیات در آمریکا، ژانر ماجراجویی و کاوش‌گری و مخصوصاً از نوعِ دریانوردی است. مهم‌ترین داستان کلاسیکی که در ادبیات آمریکا از آن نام برده می‌شود کتابی‌ست به نام "موبی دیک"‌. نویسنده‌ موبی‌دیک، شخصی به‌نام‌ هرمان ملویل بوده که او نیز خود دریانورد بوده است. 🔹@ahdschool_ir

4⃣ ◇◇◇ اگرچه روحِ غربیِ اروپا در آمریکا امتداد یافت اما از آن متمایز است. در تراژدی‌های یونانی انسان با نوعی ایستادگی در برابر جهانی غیر انسانی که نسبت به وجود آدمی لابشرط است، در لحظه‌ی پایمال شدن قهرمان می‌گردد. انسان در تراژدی با جهان می‌جنگد و در پسِ این تقابل است که حضور او معنادار و موجه می‌‌شود. اما این شجاعت، کاوشگری و کنجکاوی جز در آمریکا به‌نهایتِ خود نرسید. تمایز روح آمریکایی در این است که دیگر جهان را در تقابل با خود نمی‌بیند و آن را شر نمی‌داند بلکه به استقبالِ آن می‌رود. آمریکا از این نظر که نهایتِ عدم تعیّن را در آغوش پذیرفته است، سرزمین ِ آزادی است، تاجایی‌که به خودِ دریا می‌پیوندد. به‌عبارتی، انسان آمریکایی در خودِ دریا تکوین و معنا پیدا می‌کند، به‌طوری که دیگر نمی‌توان گفت که در برابر جهان ایستاده بلکه باید گفت به‌سمتِ جهان حرکت می‌کند. با این اوصاف آمریکا به راحتی نمی‌تواند بگوید که حقیقتاً کیست و به‌نیروی فلسفه هم توضیح داده نمی‌شود، چراکه اساساً نمی‌توان با ارجاع به نقطه‌ای ثابت از چیستی آمریکا سخن گفت بلکه تنها از خلال بحران و از راهِ قصه، توضیح‌پذیر می‌شود. #سیاست_در_جهان_معاصر #کشف_آمریکا 🔸@ahdschool_ir

3⃣ ◇◇◇ انسان ممکن است در واکنش به وضع خطیری که در جهان دارد کاملاً خود را غریقِ دریای عدم تعیّن کند، یا هم ممکن است به استقرار بر زمین اکتفا کند. اما کشتی‌ساختن کاری دیگر است! کشتی را انسانی می‌سازد که دریافته نه زمین جای اوست و نه دریا. با این حال، وقتی به این بلوغ می‌رسد که دریابد زمین جای آدمیزاد نیست و هویتی به او نمی‌دهد، از آن دست می‌کشد تا به‌نیروی خود، هویت پیدا کند. این درک در یونان بسیار پیشرفته است. زمانی‌که در نقطه‌ای از تاریخ شاهد ظهور انسانی هستیم که کشتی اقیانوس‌پیما می‌سازد، نباید فکر کنیم که تا پیش از این اگر نساخته‌اند احتمالاً وسایل نداشته‌اند یا به ذهنِ کسی خطور نکرده بود؛ بلکه باید گفت انسانی در قرن ۱۵ ظهور یافته است که چنین می‌کند. درست مثل این است که برای ریاضی‌دانانِ مسلمان، که به‌طور شگفت‌آوری در هندسه پیشرفت کرده بودند، کشف هندسه‌های نااقلیدسی -بنابه شواهدی که در آثار ایشان موجود است- نه‌تنها ناممکن نبود بلکه بسیار نزدیک بود، اما درست در نقطه‌ای که لازم بوده شجاعانه با خطرِ مسائل مواجه شوند، صرفاً تلاش کردند پاسخ‌هایی برای تناقضاتِ ریاضیاتیِ هندسه فراهم آورند؛ به‌عبارتی آن‌ها نقاط تاریک و جهلانیِ مسائل هندسه را در پرانتز گذاشتند و در نتیجه‌ از برداشتنِ گام‌ بعدی (کشف هندسه‌های نااقلیدسی) باز ماندند. اهمیت آمریکا، دقیقاً همین است که سرزمینِ انسانی‌‌ست که حاضر شد با امر نامتعیّن مواجه شود. آمریکا با کسانی به‌ وجود آمد که اروپا را ترک گفتند درحالیکه نمی‌دانستند به کجا می‌روند و چقدر احتمال دارد اصلاً زنده بمانند. #سیاست_در_جهان_معاصر #کشف_آمریکا 🔸@ahdschool_ir