Dance for life

نمی‌دونم شایدم زیادی برا خوندن این کتاب پیر شدم:(

باز برعکس در مورد اتفاقای هیجان انگیز انقد کم نوشته بود برمیگشتم دوباره بخونم که خب بازم حس ناجالبی بود:(

خب وقتی اتفاقاتی تقریبا پیش‌ و پا افتاده رو کلی گسترش غیرادبی و بدون هیچ فراز و نشیبی بدی باعث میشه خواننده اینجوری بشه که توروخدا زودتر این نامه رو تموم کن

با اینکه خودم طرفدار رمان جودی بودم و این کتاب هم تقریبا در مورد زندگی بزرگسالی دوست جودی و مسئولیت‌های مربوط به اون بود ولی بنظرم اینکه یه کتاب در محور گزارش‌کار بخوای بخونی خیلی کسل کننده‌اس

کتابی که دوروز پیش تمومش کردم

از بعد از ظهرا متنفرم نه اونقدر سرحالی که یه کار مثبت انجام بدی و نه اونقد خسته ای که بخوابی 🙄

💔☹️

موضوع جدید برا غصه خوردن پیدا کردم

70 صفحه کتاب خوندن و مدیون جزوه60 صفحه‌ایه فیزیکمم

این همه دراماکوئین بازیا چیه انگشت جان؟

نوک انگشتم یه جوری تیر می‌کشه انگار تیر خورده

به نظرم بهترین زبان علاقه، کنارت موندن آدم‌ها، در روزهاییه که حالت خوب نیست. روزایی؟ شاید چند روز، چند هفته، چند ماه. اون موقع‌هایی که خودت هم از خودت فاصله می‌گیری، اونا پیشت می‌مونن. حتی از دور، ولی هستن. حتی زمانی که کاری از دستشون ساخته نیست. بزرگ‌ترین کار رو می‌کنن. کنارت می‌مونن.

برعکس به استادی که خیلی تهدید می‌کنه راجب نمره و امتحانش اعتماد کنین. خوب نمره میده.

هیچوقت به استادی که میگه آروم باشین و با آرامش جواب بدین، من درکتون میکنم اعتماد نکنین. هیچوقت.

کاش یه وقت خالی گیر بیارم صورت عروسکام و درست کنم. شاید نجاتم داد.

خب وای به سه واحدی‌اش:/

خب واس به سه واحدی‌اش:/