دِوییداس.

کسی چه میداند، شاید داستانی با یکی یا چندتایتان نوشتم. فدای سر مخاطبم.

و برای خودم نگه می‌دارم.

آنجا بنویسید. همه را با دقت می‌خوانم.

کابینت دیگر.

‌ کدام طرفف

آنطرف بنویسید اینطور مسائل را. برایش بستر اختصاصی برپا کردم.🤨

‌ حالم خوب نیست، درامای خانوادگی و این داستانا. اجازه دارم این‌جا راحت باشم؟

‌ با این اخری بدجور گریه‌م گرفت.

این شد از مخاطب محتوای خوب کشیدن. یاد بگیرید چوپون‌ها.

تزیینی به جلدش ندارد.

چقدر raw و بی آرایش است.

عجب زنجیره‌ی غنی‌ای از محتواست. خدای من.

پرولتاریایی‌ها، هوای هم را دارند. دارمتان.🤗

باید به مخاطب آزادانه تریبون داد، دینی‌است دو سویه که باید ادا کنی. او تریبون تو را، گران دانسته و حال، تو باید ارزشش را یادآوری کنی.

دارم لذت می‌برم. نگاهشان کن. چه شجاعانه دارند درد نویسی می‌کنند و خجالت درشان را می‌کشند. ::))

حالا شاید ابرو خم کرده‌ های جمع بفهمند چرا منزلت هنری ام ورای قد و هیکلشان است. چون من فخر را، ادا نمی‌پندارم ابله‌ها.

چه کالکشن نفیسی را گردآوری کردم. این را می گویند، ادبیات، هنر. استناد ادبی هنری.

این بزعم من، یعنی فاخر.

حالا شد. حالا که دارید با بیان واقعی خودتان دردتان را جسورانه نثر می‌کنید. حالا شد عزیزانم. این، محتوای مطلوب من است.