افسانه های قدیمی

قربون میرم اون خدا رو خدا رو لطفش به هم میرسونه دلها رو حل میکنه رحم او مشکلها رو شکرت خدایا... گذشته دیگه گذشته گذشته این فتنه ها بازی سرنوشته شکرت خدایا که حالا بهشته کاشونه ما... گذشته ها گذشت بیا بیا که بگیم شکر خدا که به هم رسوند دل ما را شکرت خدایا... اگه یه روز این آسمون با من و تو شد نامهربون نمونده امروز از غم نشون شکرت خدایا...

ولی این بیکلام حس عجیبی میده

عشق تا روی جاده اش پا میگذارم تا در عمق غمش ره می سپارم پر از گل های سرخ انتظارم عشق چیزی همچون گرمای تیر و مرداد چیزی که نیمه ای دیگر به من داد آفتابی که روی ابرم افتاد آرامش عشق مانند دریاست بعد از جذب مدی دوباره مانند موجیست روی دست من غرق پولک های ستاره عشق تو هرچه هست غرق آرامش است عشق من عشق من طغیان خواهش 

این همه اون دستاتو بالا و پایین نکن لب بچه ماهی رو با قلاب خونی نکن ماهیگیر ماهیگیر! اشک این بچه ماهی توی آبا ناپیداس فریاد اون توی آب؛ یه فریاد بی صداس بذار تا بچگی رو بذاره اون پشتِ سر بتونه عاشق بشه وقتی میشه بزرگتر ماهیگیر ماهیگیر ببین بازی کردنش پر از شوقِ موندنه زندگی رو خواستن و مرگو از خود روندنه… خونه ی اون رودخونه اس؛ دریا براش یه رویاس بزرگترین آرزوش، رسیدن به دریاس تابیدن آفتابوُ؛ رو پولکاش دوست داره دنیا براش قشنگه وقتی بارون میباره ماهیگیر ماهیگیر

باید خریدارم شوی تا من خریدارت شوم وز جان و دل یارم شوی تا عاشق زارت شوم من نیستم چون دیگران بازیچه بازیگران اول به دام آرم ترا و آنگه گرفتارت شوم 

اون که از نهایت عشق من و با اسمم بخونه من و جزئی از وجودش یا خود خودش بدونه اون که گمشده از آغاز تا که من تنها بمونم جاده ی جستجو هام و تا قیامت بکشونم کسی که همیشه عاشق مثل من دیوونه باشه توو دنیا اگه نباشه تو آئینه میتونه باشه کسی که هر کلامش طلوعی تازه باشه غم و تنهایی ما به یه اندازه باشه