افسانه های قدیمی

تو اگه باشی آسمون صافه غصه ها پشت کوه قافه با تو من بهارم بی تو شوره زارم وقتی هستی خوبم وقتی نیستی بی تو یه قاب شکسته رو دیوارم

سرش مست و دلش دشت و صدای خنده اش کوک برش رفتم که آوازی دگر بهرش بخوانم کمی گشت و دمی جست و به من گفت برو آواز خود با دیگران خوان با بغضی از ترانه، محزون از این زمانه روبه دریا کردم و آهی کشیدم شعر خود را دوباره، با شوری عاشقانه با مرغان هوا کردم روانه

بر جان من آتش بزن اي عشق من اي عشق من بايد تو باشي آتشم تا تن در اين آتش کشم من تو شوم تو قصه ها تا من بسوزانم مرا بي مرگي از تو مردن است اين معني عشق من است اي قبله من خاک در خانه تو در دام توام بي زحمت دانه تو

توی دنیا چی میخوای که به پاهات بریزم همهٔ هستیمو من به سراپات بریزم لب پر خنده میخوای بیا لبهام مال تو چشم پر گریه میخوای هر دو چشمام مال تو آشیون گرم دل همیشه جای تو بود تو حریر خاطرم نقش زیبای تو بود تو که مرغ آرزوت روی ابرا میپره تو رو تا عرش خدا به تماشا میبره مگه من چی کم دارم که باید تنها باشم مثل زورقهای پیر گوشهٔ دریا باشم اگه رودخونه میخوای سیل اشکام مال تو اگه بازیچه میخوای سر زلفام مال تو بیا تا برات بگم من غرورم مال توست بیا تا فدات بشم من وجودم مال توست اما افسوس که دیگه داره خیلی دیر میشه زود به داد دل برس چون که داره پیر میشه اما افسوس که دیگه داره خیلی دیر میشه زود به داد دل برس