Амирқул Пўлкан

ЮРАККИНАМ Азим дарё ҳамиша тинч оқади шошмагай, Юксак тоғларга боқдим, вужудида сукут бор. Чўнг бургутлар ҳеч қачон қоясидан тушмагай, Не сабаб руҳинг тушган, ҳам адо юраккинам, Руҳи-шукуҳинг тушган, афтода юраккинам. Баҳор келиб димоққа гул бўйлари урилгай, Уйғонгувчи фаслда яшнаб кетар ҳаммаёқ. Осмондаги булутлар гумбирлашиб ёрилгай, Сен нега ёрилмайсан, тор қафас юраккинам. Тошларга урилмайсан, ҳамнафас юраккинам, Умримнинг баҳорида аччиқ сабоқни тотдим, Ҳаётимда илк бора кўзларим ҳам очилди Муҳаббат гулшанидан узган гулим йўқотдим. Сен неларни йўқотдинг, оҳу зор юраккинам Шўришда тошдек қотдинг, дилафгор юраккинам. Бош эгмадим бирон дам, ҳамон мағрур-масрурман Қайда бўлмай, шаънимга гап айтолмас бир одам. Тинч юролмам рости гап, тўфонларда юрурман, Сен неларга ёнмайсан, лову лов юраккинам Ёки мендан тонмайсан, ўт-олов юраккинам. Энди шеърга сиғингум, муҳаббатим унгадир, Ўша билан бахтимни балки топгум қайтадан. Бор умид-орзуларим эрта келар кунгадир, Эртанг кутарми сенинг, билолмам, юраккинам, Тонгинг отурми сенинг, билолмам, юраккинам. 1970 Амирқул Пўлкан 👉 https://t.me/amirqulpulkan 👈

Qayin singlim Zebiniso opa, qayin ukam Sunnatillo aka, ovsinim Nasibaxon ham oliyjanob insonlar edi. Shuncha yil birga yashab, bir-birimizga hamisha izzatda, hurmatda bo‘ldik.    Qo‘limdan kelgancha xizmatlarini qildim. Qarindoshlar juda mehr-oqibatli edi. Tez-tez kelib turishardi.    Men shunday oilada yashaganimga Allohga shukronalar aytaman.    Hamisha umr yo‘ldoshimning ardog‘ida bo‘ldim. Hayotimizdagi xursandchiliklarni baham ko‘rdik. Qiyinchiliklarni birgalikda yengdik. Ijodda bir-birimizga ko‘makdosh bo‘ldik.    Nosir aka ustozlardan saboq olib, baholi qudrat ijod bilan shug‘ullandilar. Adabiyotga, xalqlar do‘stligiga sidqidil xizmat qildilar. Odamlarga yaxshilik ulashdilar. Men doim yonlarida bo‘ldim.    Hayotimdan roziman.    Ushbu kitobga kiritilgan maqolalar bizning hayotimizdan ayrim lavhalar xolos. Uni mutolaa qilib, biror ibratli jihat topsangiz va u Sizga asqotsa xursand bo‘lar edim.   Muborak Fozilova, adiba va tarjimon

O‘zbekiston Yozuvchilar uyushmasi aʼzosi Abdulla Ayizovdan:      Ustoz adib va tarjimon, O‘zbekiston Respublikasida xizmat ko‘rsatgan sanʼat arbobi, Davlat mukofotlari laureati, “El – yurt hurmati” ordeni sohibi Nosir Fozilovning umr yo‘ldoshi adiba, noshir va tarjimon Muborak aya Fozilova yaqindagina, aniqrog‘i 2025 yil 23 avgust kuni menga qo‘ng‘iroq qilib, Nosir Fozilovni xotirlab maqola yozganlarini, shuni kompyuterda ko‘chirib berishimni so‘radilar.    – Mayli, qaytanga yangi yozganingizni birinchi bo‘lib o‘qirkanbiza, – dedim. Muborak aya:    – Baraka toping, nabiram Ozodjon kelgach aytaman, telefoningizga tashlab beradi, – dedilar.    Mana maqola. Telefonimdan aytib turdim, o‘g‘lim Zikrilla qo‘lyozmada qanday  bo‘lsa, o‘shanday noutbukda yozdi. 25 avgust kuni Ozodjonga tashlab berdim. Muborak aya xursand bo‘lib, duo qildilar.    Oradan  6 kun o‘tgach, 1 sentyabrda telefonlashdik. Tunda taʼziyani o‘qidim-u...    Inson g‘animat. Bir necha soat oldin telefonda suhbatlashgan kishing bandalikni bajo keltirgani haqidagi taʼziyani eshitib fikringni jamlolmaysan... Nahotki?! Endi, birgina taskin, o‘tganlar haqiga duoi fotiha o‘qish, yaqinlariga Allohdan sabr tilash...    Muborak aya Fozilova bandalikni bajo keltirdi. Chig‘atoy qabristonida, Nosir bobo yoniga dafn qilindi. Oxiratlari obod, joylari jannatda bo‘lsin!    Bir umr qog‘oz va qalamni qadrlagan ijodkor hayotining so‘nggi kunlarida ham yuragini qog‘ozga to‘kdi. So‘nggi maqoladagi sarlavha go‘yoki iqrornomadek eʼtiborni tortadi: “Biz yaxshi yashadik”.    Umr yo‘llarini xotirlab, uni qog‘ozga tushirib, yangi to‘plamga jamlash niyatida edilar. Xotira kitobining so‘zboshisi o‘rnida yozilgan bitikni Sizga ilindik, aziz o‘quvchi!   BIZ YAXSHI YASHADIK      Men taniqli yozuvchi, mohir tarjimon, ulug‘ inson Nosir Fozilov bilan kechirgan yorug‘, shodumon va mahzun kunlarimni mehr va sog‘inch bilan eslayman.    “Men esimni tanib, qo‘limga qalam olganimdan beri ulug‘ ustozlarimning, yoru do‘stlarimning mehru oqibatlarini tuyib yashadim, men ularni suyub yashadim. O‘zimdan kichiklarni esa boshlarini silab yashadim. Ularga sog‘lom ijod tilab yashadim. Hukumatimizning, O‘zbekiston Yozuvchilar uyushmasi rahbariyatining yelkamga qo‘yilgan kafti haroratini har lahzada, har daqiqada, har soatda sezib yashadim. Ko‘nglimning arzon baxt vaʼda qilguvchi imo-ishoralariga parvo qilmay, nafsimning qing‘ir ko‘chalariga kirmay yashadim.    Agar Yaratgan Egam umr bersa, bundan keyin ham shu zayl shukronalik bilan yashajakman...”    Ushbu iqrorga birorta noo‘rin so‘z, noo‘rin fikr yo‘q. Umr yo‘ldoshim xuddi shunday shukronalik bilan yashadilar.    U kishi uchun hamma do‘st, hamma birodar edi. Bir shogirdlari o‘zi guvoh bo‘lgan voqeani shunday xotirlaydi:    “Nosir akaning uyi doim do‘stlari, shogirdlari bilan gavjum bo‘lardi. Biz hammamiz borardik. Bir gal borganimizda biz yoqtirmaydigan odam o‘tirgan ekan. Shunda: “Nosir akam-ey, nima qiladi shu odamni chaqirib?” deb norozi bo‘lgan edik. Endi o‘ylab qarasam, u kishi uchun hamma birdek, odamlarni yaxshi-yomonga ajratmas ekan. Shuning uchun u kishining dushmani yo‘q ekan”.    Ha, shunday. Uyimiz doim gavjum edi. Qozog‘istondan, Qoraqalpog‘istondan, viloyatlardan keladigan ijodkor mehmonlarning keti uzilmasdi. Toshkentdagi shoir, yozuvchi ukalari tez-tez biznikiga yig‘ilishib, adabiy munozaralar, mushoiralar o‘tkazib turishardi.    Oybek domla, G‘afur G‘ulom, Uyg‘un domla, Abdulla Qahhor, Mirtemir domla bilan ota-bola, Said Ahmad aka, Odil aka Yoqubov, Erkin Vohidov, Abdulla Oripov, O‘tkir Hoshimov, O‘lmas Umarbekov, Shukur Xolmirzayevlar bilan aka-uka bo‘lib ketishgandi. Biznikiga kelmagan shoir-yozuvchi qolmagan, desam mubolag‘a bo‘lmas. Nosir akaning ota-onalari ham, joylari jannatda bo‘lsin, bag‘rikeng, ko‘ngli toza, mehmondo‘st, mehribon odamlar edi. Qaynanaoyimdan ko‘p narsalarni o‘rgandim: odamgarchilikni, meg‘mon kutishni, pazandalikni, ayniqsa, xamir ovqatlarni.

МУБОРАК ЗАМИНДА Дўстлар, ҳисларимга ташламанг каманд, Туғёнлар тизгинда туролмайди жим. Ҳисларим тўлқинли денгизга монанд, Ажиб бир покликни истайди руҳим. Вужудим қўшиққа айланар гўё, Жиловлай билмайман гоҳида тилни. Ҳассос ўйларимда чарх урар дунё, Куйлагим келади бахтиёр элни. Барчаки эзгулик халқимга бўлсин, Бошидан нур тўксин қуёш ҳам балқиб. Дўстларим, шу олам толега тўлсин, Дунёмиз денгиздек ётибди чалқиб. Ёвузлар қайдадир ёқмоқда олов, Кўз очмай сўнмоқда гўзал бир баёт. Бўғизлаб қўймоқда бировни биров, Жанггоҳга айланиб бормоқда ҳаёт. Вулқонлар гупирар осмон остида, Океан ортида ўзгача ҳолат. Разолат базмини тузмоқ қасдида Бошига тож кийиб кезар жаҳолат. Шул боис киприкка илинмас уйқу, Кечалар қалбимни чулғайди ғашлик. О, балки сизни ҳам эзар шу туйғу, О, бунча ўйпараст бўлмасанг, ёшлик! Буқаламун бўлмоққа йўл қўймас ғурур, Виждоним йўл қўймас чекинмоққа ҳам. Дўстлар, тегрангизга дадилроқ қаранг, Ногаҳон дилларга чўкмасин ғамлар. Шул мунис заминни ғазабдан асранг, Ёрқин бахтимизни асранг, одамлар. 1972 Амирқул Пўлкан 👉 https://t.me/amirqulpulkan 👈

Шеър сеҳри ТОМЧИЛАР Томчилар, томчилар, томчилар. Томчилар елкамга қамчилар. Қамчилар бошимга, кўзимга, Томчилар кирмайди сўзимга. Томчилар тиниқдир ҳаводай, Дардимга мисоли даводай. Мен унга бағримни бўшатдим, Мен уни аёлга ўхшатдим. Томчилар сув эмас, булутмас, Ерни ҳам, кўкни ҳам унутмас. Томчилар яшайдир беадад, Томчилар – илиқ бир муҳаббат. 1973 Амирқул Пўлкан 👉 https://t.me/amirqulpulkan 👈

Шеър сеҳри ИЖАРАЧИ КАМПИР Ярим тунда кимдир келди: Эшик яна “жинғир-жинғир”. Кампир бориб очмоқ бўлар, Сўзланади минғир-минғир. Аввал сўрар: – Кимсан, болам? Дейди: – Очинг! Остонақул! Кампир дарров калит бурар, Кириб келар Остонақул. Ўн минутлар ўтар яна, Эшик тағин “жинғир-жинғир”. Кампир бориб очмоқ бўлар, Сўзланади минғир-минғир. Секин сўрар: – Кимсан, болам? – “Зокил!” – дейди чучук-чучук. Кампир дарров калит бурар, Бош суқади Зокир пучуқ. Бир соатлар ўтар тағин, Эшик яна “жинғир-жинғир”. Кампир бориб очмоқ бўлар, Сўзланади минғир-минғир. Дарҳол сўрар: – Қайси биринг? Дейди: – Менман... Мен... албатта. Кампир дарҳол калит бурар, Елдек кирар Мансур калта. Кампир эса уҳ тортганча Жойга аранг чўзилади. Тонгга қадар эшик очиб, Нақ жон-жони узилади. Йигитлар-чи, парво қилмай, Тутиб келган каби ғуррак, Париларни тушда кўриб, Висолдан сўнг отар хуррак. 1981 Амирқул Пўлкан 👉 https://t.me/amirqulpulkan 👈

Шеър сеҳри МУЗЕЙДАГИ СУРАТЛАР Бу ерда қандайдир бир сеҳр бордек: Мозий ва Истиқбол мулоқот этар. Энг тўрда мўътабар одил ҳакамдек Шоирлар сурати турибди қатор. Бу – Ҳамид Олимжон! Бу – Ғафур Ғулом! Буниси Шайхзода – улуғвор сиймо! Буниси Миртемир! Дилбар, хушкалом, Буниси Ойбекдир – кўзида наво! Буниси Қаҳҳордир – ҳақиқатпеша! Буниси Қодирий – кўксида кадар! Буниси Чўлпондир – чақмокдек яшаб, Ногаҳон чақмоқдек сўнган иқтидор! Улардан йирокдир бу кун Ер ғами, Улардан узоқмиз шу қадар биз ҳам. Дунёда ҳеч ташвиш кўрмаган каби Ромлардан боқишар буткул хотиржам. Бошқа суратлар ҳам турар шу кўйи, Уларга боқмоклик келмас хушимга... Уйимга қайтаман, лекин тун бўйи Шоирлар сурати кирар тушимга. 1982 Амирқул Пўлкан 👉 https://t.me/amirqulpulkan 👈

Шеър сеҳри ОНА ВА ОЛОВ 1 Оддийгина бир тонг эди, Фатво берди онаси. – Чироққинам, оқ йўл, – деди, – Хайр, – деди боласи... Оёғида кирза этик, Тугунчада қотган нон. Йигит қадам ташлар тетик, Юрагида интиқом. Билмас ҳали уруш недир, Қасос билан фикри банд. Тош йўл эса ғадир-будур, Ҳаёт эса паст-баланд. Оддийгина бир тонг эди, Фатво берди онаси. – Чироққинам, оқ йўл, – деди, – Хайр, – деди боласи... 2 Порох ҳиди димоқ ёрар, Осмон хира, ер хира. Солдат йигит мағрур турар, Қўлларида бештира. Нигоҳида ўт чақнайди, Чимирилар гоҳ қоши. Ёвни тезроқ қирсам, дейди, Кутмоққа йўқ бардоши. У ўйлайди: “Ёзган хатим, Олдингмикин, онажон? Сенга бўлган муҳаббатим, Билдингмикин, онажон? Бир кун уруш тамом бўлар, Тинч яшармиз умрбод. Лабларингда севинч кулар, Сени сийлар шу ҳаёт. Оҳ, ўшанда, онагинам, Кўриб ёрқин дамларни, Қуригайдир кўзингда нам, Унутгайсан ғамларни! Берганим сўнг барчасини, Она, сўйлаб бергайман. Қўшни ҳовли дарчасини Балки тақ-тақ ургайман. Ундан гўзал бир қиз чиқиб, Кўксимга бош қўядир. Табассумла нигоҳ тикиб, Балки ёр, деб суядир...”. Чала қолди айтар гапи, Жангга кирди болажон, Шиддат билан бургут каби Ташланди у ёв томон... Бамисоли ўқда учди, Ажал гирдибодига. Йигит аста ерни қучди, Она тушиб ёдига... Атроф олов, атроф ёнар, Осмон хира, ер хира. Солдат йигит мағрур ётар, Қўлларида бештира. 3 Она ғамгин ўй суради, Минг хил хаёл бошида. Она ғамгин ўй суради, Мангу олов қошида. Манглайида ҳаёт изи, Сочларида оппоқ қор. Нурсизланиб қолмиш кўзи, Белида ҳам йўқ мадор. Шу оловни тавоб этар, Шунга қўймиш эътиқод. Олов кун-тун ёниб ётар, Ўлганларни қилиб ёд. Она қалби шу оловдай, Лахча чўғдир эҳтимол. Бу ёғини қандоқ айтай, Қандоқ қилай, тилим лол! Бу ёғини айтгим келмас, Балки йўқдир кераги. Биламан, бу олов эмас, Ўлганларнинг юраги. Ел тортқилар пешбандини, Она ўтдан узмас кўз. Қўмсаб, сўраб, дилбандини, Шаҳидларга қотар сўз. На бир тўғри жавоб олар, Тинглар на бир тирик сас. Сўроқлари шундоқ қолар, Юраклар ҳеч гапирмас. Ололмайди бирор жавоб, На бир товуш сезилар. Она бағри бўлар кабоб, Она қалби эзилар. Аммо она тавоб этар, Шунга қўймиш эътиқод. Олов кун-тун ёниб ётар, Ўлганларни қилиб ёд. Она ҳамон қотирар бош, Ҳаловат билмас жони. Ҳамон унинг кўзида ёш, Ҳамон турмас ўғлони... 1972 Амирқул Пўлкан 👉 https://t.me/amirqulpulkan 👈

Шеър сеҳри ОПТИМИСТ ВА ПЕССИМИСТ Халқ масали Икки бақа сут ичмоқни исташиб, Кун ботарда хурмачага кирдилар. Нўш этдилар бир-бирини қисташиб, Тонгга қадар сутда сузиб юрдилар. Бақаларнинг ақлин олди хурмача, Сармастликнинг кўринмасди поёни Агарда бир тасодиф рўй бермаса, Улар мангу унитарди дунёни. Англашди-ю ногаҳон бир товушни, Чек қўйдилар тантанага, қўшиққа. Шалоплатиб судраганча ковушни, Уй бекаси чиқиб қолди эшикка. Бақалар ҳам бир зумга тин олдилар, Тонг узоқ, деб кўнгиллари тўқ эди. Лекин тезда чора излаб қолдилар, Қутилмоқнинг ҳеч иложи йўқ эди. Иккиси ҳам аросатда ёнарди, Ёвуз ўлим олган эди қасдига. Умид қўри аста-секин сўнарди, Чўкиб кетди бири хурмо остига. Аммо бири сакрайверди қутириб, Хурмо юзин ёғ қоплади батамом. Бақа қурғур бир ўлимдан қутилиб, Қочиб қолди пастликлаги кўл томон. Ҳисса шулки: Ишонмангиз рўёга, Оптимистлар кўп яшайди дунёда! 1976 Амирқул Пўлкан

Шеър сеҳри ХЎЖАЙИН Хўжайин, мен ўнг қўлингиз, Кўпдан ошу қатиқман. Олти йилки, соянгизда Ризқимни еб ётибман. Омилкорман, хушжиловман, Қалбингизга кирганман. Гоҳо сизни орқа қилиб Мен ҳам кўкрак керганман. Чақирсангиз “лаббай” дейман, Кўришаман қўш-қўллаб. Сиз айтсангиз “тўғри” дейман, “Қойил” дейман маъқуллаб. Сизга айғоқ тушдим баъзан, Босдим қинғир қадамлар. Мен туфайли ишдан кетди Не-не ўткир одамлар. Ҳамон сизга таъзимдаман, Ошаяпман ошимни. Қўлингиздан келар ахир, Силайверинг бошимни. Умрингизга дуо қилай, Омон бўлинг, хўжайин. Агар мени ҳайдасангиз, Тамом бўлинг, хўжайин!.. 1971 Амирқул Пўлкан

Шеър сеҳри СУЯК Бола эдик, шамолдек елиб, Лабимизда жаранглаб ханда, Зап тенгқурлар бир гуруҳ бўлиб, Суяк отиб ўйнардик тунда. “Оқ суяк” деб атардик уни, Бизга энг зўр эрмак эди ул. Тўпланардик шомда ҳар куни, Суяк отиб, излардик нуқул. Йиллар ўтиб ақлимиз тинди, Барчамиз ҳам улғайдик бир-бир. Ўтиб кетди у пайтлар энди, Бу ўйинни билмаслар ҳозир. Ўша дамлар чиқмас ҳеч ёддан, Эсга тушар гўшт берса қассоб. Ажратаркан, суякни этдан Қассоб ёнар харидор истаб. Гўшт кесаркан, қовоқ солади, Соқов қаби сўзга очмас лаб. Жиндеккина уриб қолади, Мол йиғади суякни бутаб. Мен биламан, суяк ҳар ҳолда, Фақат шундан эмас иборат. Ундан ясаш мумкиндир “Волга”, Ундан бино бўлгай иморат. Қўймас эдим, у менга қолса, Болта кесмас муртини унинг... Бойимоқда қассоблар роса, Семирмоқда итим ҳам менинг. 1975 Амирқул Пўлкан

Шеър сеҳри АРАЗЛАШИБ ҚОЛДИ УЛАР Аразлашиб қолди улар, Тушиб кетди қош-қовоқ. Эр хотинга “калла” деди, Хотин деди “бошқовоқ”. Хотин қурғур бийрон экан, Сўйлаб тили толмади. Эрнинг қирқ бир қилиғидан Биттаси ҳам қолмади. Чидолмади аламига, Эр ҳам турди ўрнидан. Босиб-босиб чекиб олди, Дуд бурқситиб бурнидан. Сўнгра ўтли кўзлар билан, “Рақиби”га қаради. Кеча ўзи олиб келган Қил арқонни сўради. Айтганини олиб қўлга, Тузоқ қилди учини, Ўзин осиб, хотинидан Олмоқ бўлди ўчини... Дод, демади шунда хотин, Эр ҳам ипни ташлади. Гоҳ қизариб, гоҳ бўзариб, Шошилиб гап бошлади: “Кечир мени, хотингинам, Қуриб кетсин тузоқлар. Ахир ипга ўзни оссам, Ипсиз қолар бузоқлар!..” Хотин ҳамон тик турарди, Койиб эрнинг ишини. Эри бўлса жилмаярди, Кўрсатиб жез тишини... 1972 Амирқул Пўлкан

ТУМОВ ДОРИ Қишда бироз бўлдим бетоб, Лаб-лунжимга тошди учуқ. Дори-дармон истаб шу тоб Аптекага бордим учиб. Кутиб олди ёш бир санам, Кўнгил сўрди, ширин кулиб. Унутилди оғриқлар ҳам, Уйга қайтдим кўксим тўлиб. Йўл-йўлакай куйлар эдим, Тил айланмай минғир-минғир. Ҳамон уни ўйлар эдим, Қўймас эди хаёл қурғур. Қайта бордим эртаси ҳам, Қарши олди дардим сўраб. Ёнар эди бутун танам, Мен лол эдим унга қараб. Энди ҳар кун шудир аҳвол, Қатнов ошар борган сари. Қизга бу иш келмас малол, Бераверар тумов дори. Не ҳам қилгум яшириб гап, Севиб қолдим сўнгги дамда. Ҳаммасига тумов сабаб, Тумов қурсин бу оламда... 1970 Амирқул Пўлкан 👉 https://t.me/amirqulpulkan 👈

ОВ ГАШТИ Учта улфат овга чиқдик Итимизни етаклаб. Ҳаммамиз ҳам овга ўчмиз, Баримиз ҳам ов талаб. Биримизда “қўш оғиз” бор, Биримизда – “ўн олти”. Тоққа ҳали етар-етмас, Кун ҳам чошгоҳ бўп қолди. Бир пайт менг ёнгинамда Тустовуқ “пир” этди-ку. Орқасидан ўқ бўшатдик, Лекин учиб кетди у. Секингина бир бутанинг Сояладик остида. Кўзларимиз олазарак – Ўлжамизнинг қасдида. Ётиб олдик уччаламиз, Уч томонга тикилиб. Ниманидир кутар эдик, Жигаримиз тўкилиб. Қани энди овоз келса, Эшитилса ё бир сас? Қараб турсам, бу аҳволда Ухлаб қолиш ҳеч гапмас. Улфатларни туртиб қўйдим, Имо қилиб тўрвага. Дарров бири қозон осиб, Уннаб кетди шўрвага. Семизгина қўй гўштининг Ҳиди урди димоққа. О, азизлар нима етсин, Тоғда таом емоққа! Ва айниқса, “юз-икки юз” “Отсанг” борми “оқи”дан. Ҳатто имлаб юлдузни ҳам Туширасан тоқидан. Ғам-ташвишдан асар қолмас, Эсламайсан уйни ҳам. Бор дунёни унутасан, Ана дам-у, мана дам!.. Биз ҳам худди шундай қилдик, Бўшатилди уч шиша. Қани энди бундай дамлар Бўлиб турса ҳамиша. Сал кайфимиз ошибди-ю Ҳамма нарса бўпти ҳал. Шаҳар томон қайтишибмиз Ит етаклаб галма-гал. Оёқларда дармон қуриб, Тилиниб эт-бетимиз, Омон-эсон уйимизга Олиб кепти итимиз. Шундан бери тоғ десалар, Юрагимиз ўйнайди. Лекин ўша ов гаштини Кўзимиз ҳеч қиймайди. ...Эрта-индин бизлар яна Ов қўшиғин айтамиз. Гар милтиқда отолмасак, Қўлда ушлаб қайтамиз... 1974 Амирқул Пўлканъ

Шеър сеҳри ДАҲО Гўё қўлда ҳаёт лангари, У ўзини ҳис этар даҳо. Сўз айтмоқдан тинмас лаблари, Бошқаларга бергайдир баҳо. Аллакимдан баҳс қилар сизга, Рад этмоққа бермайди имкон. Меҳрибондек кўрингай кўзга, У ҳар қайда топгайдир макон. Кир қидирар тирноқ остидан, Фолбинлардек айтгайдир таъбир. Қутулмайсиз унинг дастидан, Ёқа ушлаб, қилгайсиз сабр. Сўйлаб тунни улайди тонгга, Тугаб борар сизда ҳам тоқат. Нотўғри, деб бўлмайди унга, Ёқангиздан олгайдир, ҳайҳот! Эзмаланиб, бағрингиз тиғлар, О, улар кўп бизнинг асрда. Йиғлаганда шеър билан йиғлар, Гапиргайлар фақат насрда. 1975 Амирқул Пўлкан

SEKIN-SEKIN Amirqul Po'lkan she'ri Tasvirchi: Qosimxon Ziyabekov Prodyusserimiz: @prestigetraveluz @erkinbozorovv

Секин-секин Чўлга кетмоқ бўлдим бу йил, Унамади отам лекин. Онам деди: “Бироз қуйил! Улгурасан секин-секин”. Акам деди: “Қишлоққа бор! Кўксингга сал тегсин эпкин. Ҳали ёшсан, не ғаминг бор, Уйланиб ол секин-секин”. Тоғам деди: “Сотувчи бўл! Чой пулинг ҳам бўлар текин. Бу дунёда ўйна нуқул, Эт қўясан секин-секин”. Аммам айтар: “Қолгин шунда! Роҳат қилиб олгайсан тин. Офтоб уриб кетгай унда, Қорайгайсан секин-секин”. Холам айтар: “Ўқишга кир! Институт қандоқ яқин. Етар энди югур-югур, Ўқигайсан секин-секин”. Ён қўшнимиз сўзлар шитоб: “Чўлга бориб экма экин! Яшамоқнинг йўлини топ, Бой бўласан секин-секин...” Мен тинглайман ғиринг демай, Қалбда эса довул, чақин. Улар ҳали кўп гапирмай, Эшитгайман секин-секин. Ўгитлардан қотар бошим, Кўтаролмай виждон юкин. Ўтяпти ҳам йигит ёшим, Қарияпман секин-секин. 1973 Амирқул Пўлкан

Ошиқлар Гулнор кампир ошиқ бўлди Олтмиш икки ёшида. Куйлагани қўшиқ бўлди, Ўсма қўйиб қошига. Вафодори чўлда экан, Боғбон экан мақталган. Шоир экан, шеъри боркан Маҳбубига аталган. Уйланмаган экан чол ҳам, Бўйдоқ экан у ҳамон. Илк севгиси бошланганда, Вақт топмабди нотавон. Хат ёзишиб турар экан, Ёзувлари лотинча. Орадаги муҳаббат ҳам Билинг, эмас вақтинча!.. Тез орада... Карнай-сурнай... Ёр-ёр учар ойгача. Кўп яшасин, Гулнор кампир! Соғ бўлсинлар – тўйгача! 1967 Амирқул Пўлкан

Юлдуз Ўзимни хаёлга отаман бирров, Бир асов хилқатда ўтмоқда кунлар. Хаёлда юлдуздек ярқиллар биров, Хаёлда юлдуздек милтиллар кимлар. Зотан мен юлдузни олмасдим тилга, Кўзларда кўргандим унинг сеҳрини. У кўзлар юлдузни эслатар менга, Менга боғлаганди оташ меҳрини. Мен ўша юлдуз деб гоҳо ғам чекдим, Гоҳида бировдан қизғондим уни. Телбалик йўлига умримни тикдим, Қалбда олиб юрдим уни ҳар куни. Каптардек бир тонгда силкиди қанот, Ўзга бир манзилни айлади ошён. Мени ҳам хас каби учирди ҳаёт, Мен учиб юрибман ўшандан буён. Энди мен ёнмасман юлдузни эслаб, Бу ҳаёт дилимга бир умид солди. Энди мен юлдузни ўйлайман эснаб, У энди нуқтадек кичрайиб қолди. 1972 Амирқул Пўлкан

#nasriy_qayirma * * * Олам – ҳикмат китоби. Ўқиб ва уқиб яша. * * * Олам тақдири – одам тақдири. * * * Дунёда доною донишмандлар айтмаган, битмаган ҳикмат қолмаган. Фақат мағзи чақилмагани кўп. * * * Olam – hikmat kitobi. O‘qib va uqib yasha. * * * Olam taqdiri – odam taqdiri. * * * Dunyoda donoyu donishmandlar aytmagan, bitmagan hikmat qolmagan. Faqat mag‘zi chaqilmagani ko‘p. Azim SUYUN t.me/AzimSuyun_ijodi