غریبگان”

از تو تنها شدم؛ چو ماهی از آب.

چه تلخ است که مأمنِ دل‌ات، خود مأذنِ شکستنش شود. و آن‌که دوستش داشتی، بی‌هیچ دلیلی، بی‌هیچ وداعی، ویرانت کند.

هر وقت زندگی مرا شکست، حضور تو مرا دوباره بند زد.

فروغ فرخزاد”

بعد از این از تو دگر هیچ نخواهم نه درودی، نه پیامی، نه نشانی ره خود گیرم و ره بر تو گشایم زآنکه دیگر تو نه آنی، تو نه آنی.

«غمت غمگینشان نمی‌کند، بخواهی یا نه، تنها تویی که با اخم آنها دل آزرده می‌شوی و پریشان. آنها تو را یک چیزی می‌بینند که اگر بودی، بودی. اگر هم نه، که نه. به هیچ کجای دنیا بر نمی‌خورد که دلت چطور وَ چقدر سنگین باشد. آنها مسیرشان را انتخاب کردند. جدا از تو. بدون احساس نیاز بر‌ وجود داشتنت.»

اشک من رنگ شفق یافت ز بی مهری یار.

چشمات به کنار ، خندهات منو کشت.

نقاش غزل تا به چشمان تو پرداخت دیوانه شد از طرز نگاهت قلم انداخت.

بریدم از همه عالم، به استثنای چشمانت.

-

کجا بودی که شبا غما میکشتنم بی تو.