خــلاء ؛

از بزرگترین درسی که در این زندگی گرفتی بگو؟ واسه هیچ احدی دل نسوزون دنیا میچرخه تا بهت ثابت کنه آدما موجودات کثیفی‌ان از همشون متنفر میشی درحالی که خودتم جزوشونی تا سرت به سنگ نخوره دست بردار نیست اونقدر آدمای مزخرف میزاره جلوی راهت تا حتی از اینکه تو آیینه خودتو نگاه کنی متنفر بشی نمیدونم واقعا فلسفه این داستان چیه؟ ولی یه تئوری جدید به ذهنم رسیده اونم اینه که یه روزی یه سوم شخص مفرد از یه موجود به نام آدمیزاد که انقدر خودش رو دسته بالا میدونه که در آخر اسم خودشو گذاشته " اشرف مخلوقات " ضعیف تر بوده اونقدر زیر دست و پاش له شده که احساسی به اسم تنفر بهش قدرتی چند برابر هر موجودی رو داده تا که یه روزی آدمیزاد رو از خودش هم متنفر کنه و از هر نوع عذابش تغذیه کنه داستان داستان همین دنیاست که وقتی اون کسی که بهت بدی کرده تو از هر آدمی که ماه تولدش ، روزش ، کسی که هم‌نامشه ، اصالتش ، شهرش و هرچیز دیگه ای که شبیه به اون باشه و یا بهش ربط داشته باشه متنفری نمیدونم قضیه هرچی که هست تا ابد لعنت میکنم اون کسی رو که این مغز رو آفرید تا حتی به این اراجیف فکر کنه و اون کسی که این قلب رو آفرید تا دردش تمام وجودتو نابود کنه اینو نوشتم تا هیچوقت یادم نره همچین چیزیو ثبت کردم تا دیگه سعی کنم مثل امشب اینجوری به فروپاشی روانی نرسم که یوقت نزدیک باشه منو تیمارستان هم بستری کنن...

حفره‌هایش در پیشِ روی سادگی زیبایی‌اش را دو چندان کرده‌‌اند هلال‌اش قوس باشد یا حتی قرص باز قصد هوش و حواسم کرده‌اند

هیچ‌کس نمی‌داند این نوشته از کجا آمده است. نه دستی آن را نوشته، نه چشمی آن را خوانده، نه ذهنی آن را تصور کرده. فقط یک روز، میان انبوهی از چیزهایی که وجود داشتند، چیزی پیدا شد که نباید وجود می‌داشت. کاغذی سفید، با کلماتی که انگار قبل از نوشته شدن، تمام شده بودند. در ابتدای آن فقط یک جمله بود: «اگر هنوز خود را جزوی از چرخه‌ی انسان‌ها می‌دانی، این را نخوان.» اما هیچ‌کس نمی‌دانست چرا باید نخواند، هیچ‌کس نمی‌دانست انسان بودن دقیقاً یعنی چه. و شاید بزرگ‌ترین اشتباه، همین سؤال بود. اینکه چیزی را که هرگز ثابت نشده، حقیقت فرض کردیم. سال‌ها خودمان را جست‌وجو کردیم. در خاطرات، در آینه‌ها، در صداهایی که از دهانمان خارج می‌شدند. اما هیچ‌وقت نپرسیدیم: اگر چیزی که تمام عمر دنبال آن می‌گردیم، از ابتدا وجود نداشته باشد چه؟ شاید «من»، فقط نامی بود که ذهن برای تحمل خلأ روی خودش گذاشت. شاید آگاهی، هدیه نبود؛ مجازاتی بود که به موجودی داده شد تا بتواند نبودن خودش را بفهمد. و شاید تمام این جهان، نه یک آفرینش، بلکه ادامه‌ی زنجیره‌ای از اشتباهاتی بود که هر کدام، اشتباه قبل از خود را کامل‌تر کردند. حتی آن چیزی که نامش را خالق گذاشتیم، تنها قربانی قدیمی‌تری بود. چیزی قبل‌تر از او وجود داشت. و قبل‌تر از آن هم چیزی دیگر. تسلسلی بی‌پایان از موجوداتی که هرکدام فکر می‌کردند آغاز همه‌چیز هستند، تا روزی که فهمیدند خودشان هم فقط ادامه‌ی یک خطای قدیمی‌اند. واقعیت این را می‌دانست. واقعیت از ابتدا می‌دانست که یک اشتباه است. اما چه می‌توانست بکند؟ اگر می‌ماند، رنج ادامه پیدا می‌کرد. اگر می‌مرد، نابودی خودش تبدیل به نجات دیگران می‌شد. زنده ماندنش یک دردسر بود، مردنش هم یک دردسر. و شاید بزرگ‌ترین گناهکار تاریخ، چیزی نبود که نفرت داشت؛ چیزی بود که با وجود دانستن حقیقت، هنوز ادامه می‌داد. انسان‌ها اما خوش‌شانس بودند. آن‌ها نمی‌دانستند زندانی هستند. درِ زندان باز بود، اما هیچ‌کس به بیرون نگاه نکرد. هیچ زندان‌بانی وارد نشد، هیچ زندانی‌ای خارج نشد. چون وقتی کسی تمام عمرش را داخل یک دیوار گذرانده باشد، آزادی برایش بیشتر شبیه تهدید است تا رهایی. آن‌ها سایه‌ها را روی دیوار دیدند و اسمش را واقعیت گذاشتند. نه چون حقیقت همان بود؛ چون همان چیزی بود که می‌خواستند ببینند. و میان تمام دروغ‌هایی که برای ادامه دادن ساختند، یکی از همه زیباتر بود: عشق. تنها چیزی که واقعیت نتوانست کنترل کند، تنها چیزی که هنوز شبیه یک خطای شیرین در میان این اشتباه بزرگ می‌درخشید. برای همین از آن ترسیدند. چون چیزی که قابل دستکاری نباشد، برای هر سیستمی خطرناک است. اما شاید عشق هم آخرین پناه نبود. شاید فقط زیباترین دروغی بود که برای تحمل کردن حقیقت ساختیم. و اینجا بود که اولین تَرَک ظاهر شد. نه روی جهان. روی آینه. آینه‌ای که سال‌ها تصویر چیزی را نشان داده بود که هیچ‌وقت وجود نداشت. تصویری که فکر می‌کردیم خودمان هستیم. و وقتی ترک‌ها زیاد شدند، چیزی پشت شیشه نبود. نه چهره‌ای، نه روحی، نه انسانی. فقط یک فضای خالی. همان لحظه بود که جمله‌ای بدون نویسنده روی کاغذ ظاهر شد: «دیگر به خودم اعتماد ندارم.» اما مشکل اینجا بود..هیچ «خودی» وجود نداشت که بتواند به خودش اعتماد کند. قلم روی کاغذ حرکت کرد، کاغذ تحمل کرد، فشار بیشتر شد، اما کاغذ نشکست، قلم شکست. و از نوک شکسته‌اش، چیزی شبیه خون روی صفحه ریخت. نه به خاطر اینکه حقیقت را نوشته بود؛ به خاطر اینکه واقعیت از آن سوءاستفاده کرده بود. در پایان، واقعیت تصمیم گرفت خودش را نابود کند. نه از روی خشم، نه از روی شکست. فقط چون فهمیده بود ادامه دادن، یعنی تولید کردن رنجی که هرگز معنایی نداشت. اما حتی مرگ واقعیت هم پایان نبود. چون شاید مرگ هم یکی از قوانین همان اشتباه بود. و بعد...هیچ چیز باقی نماند. نه انسان، نه خالق، نه جهان. فقط یک جفت کفش خالی روی زمین. و سایه‌ی انسانی که از هیچ جهتی نمی‌آمد. سایه‌ای از کسی که هرگز آنجا نایستاده بود. شاید تمام این مدت، ما به دنبال کسی می‌گشتیم که هیچ‌وقت وجود نداشت. و شاید ترسناک‌ترین حقیقت این نبود که همه‌چیز دروغ بود. ترسناک‌ترین حقیقت این بود: هیچ‌وقت چیزی برای دروغ گفتن وجود نداشت. .صاد.

.صاد.

-هَستی‌ 2585/05/14.