خــلاء ؛

در رو آروم باز می‌کنم..صدای خنده قبل از اینکه خودِ خونه رو ببینم، میاد به استقبالم. انگار سال‌هاست همه منتظر امشب بودن. کفش‌هامو همون دم در درمیارم. بوی پیتزای مهرشاد کل خونه رو برداشته. از آشپزخونه داد می‌زنه: زود بیاین، اگه دیر کنین سهمتون رو خودم می‌خورم! همه می‌خندن. یکی از پشت سرش یه تیکه پیتزا می‌دزده و فرار می‌کنه. مهرشاد فقط با خنده سرشو تکون میده. دوربین از آشپزخونه رد میشه و می‌رسه به حیاط. مهسا، وسط نور چراغ‌ها می‌رقصه. نه برای اینکه حقی رو پس بگیره، نه برای اینکه چیزی رو ثابت کنه، فقط چون امشب، زندگی انقدر قشنگه که آدم دلش می‌خواد باهاش برقصه. کنار حوض، نیکا نشسته. آهنگی رو می‌خونه که همه بلدن، یکم دقیق تر که گوش میدم، میفهمم آهنگِ عارفه. سلطان قلب ها. کم‌کم، صدای یه نفر، دو نفر، ده نفر...کل خونه باهاش همخونی می‌کنن. یه گوشه‌ی حیاط، کیان قرآن رو باز کرده و با همون صدای آرومش چند آیه می‌خونه. همه بی‌اختیار ساکت میشن. نه از اجبار بلکه از آرامشی که توی صداشه. کنارش، دانیال به چند تا بچه یاد میده چطوری کمان رو بکشن. هر بار تیر به هدف می‌خوره، انگار کل دنیا تشویقشون می‌کنه. یه بوق کوتاه...همه همزمان برمی‌گردن. فاطمه داد میزنه: علی اومد! ۲۰۷ مشکیش رو کنار در نگه می‌داره. تا پیاده میشه، همه می‌ریزن بغلش. یکی سوئیچش رو می‌قاپه، یکی غر می‌زنه که «باز دیر کردی»، یکی فقط می‌خنده. دوربین می‌چرخه... ندا، با لباس سفید، وسط حیاط ایستاده. هیچ‌کس امشب اشک شوق هم نمی‌ریزه چون هیچ ترسی از فردا وجود نداره. محسن و حدیث دارن سفره رو پهن می‌کنن. سفره‌ای که انگار آخر نداره. محسن میگه: «اول سهم بچه‌های میناب...» و حدیث با لبخند، بشقاب‌ها رو یکی‌یکی می‌ذاره. هیچ بشقابی خالی نمی‌مونه. خدانور دست یه بچه رو می‌گیره و باهاش می‌رقصه. اون بچه از خنده خم میشه، خدانور هم بیشتر می‌خنده. سارینا گل‌های یاس رو بین سفره می‌ذاره. بهنام برای همه چای می‌ریزه، مجیدرضا با محمدحسین دنبال توپ دویده، اسرا داره از این لحظه نقاشی می‌کشه، سپهر بادبادکش رو تا دل آسمون فرستاده، مبین دوربین دستشه و هی داد می‌زنه: «همه بخندین... این عکس قراره تا آخر دنیا روی دیوار بمونه.» آراز برای بچه‌ها قایق کاغذی می‌سازه و روی آب حوض رهاشون می‌کنه. دوربین آروم‌تر حرکت می‌کنه... از کنار همه رد میشه.از کنار خنده‌های مهرشاد، از کنار رقص مهسا، از کنار صدای نیکا، از کنار قرآن خوندن کیان، از کنار خنده‌ی خدانور، از کنار دست‌های آردی مهرشاد، از کنار همه‌ی اسم‌هایی که امشب، فقط اسم هستن. نه تیتر خبرن، نه عکس پروفایل، نه هشتگ، نه قاب روی دیوار. فقط آدمن... آدم‌هایی که دارن زندگی می‌کنن. من یه گوشه می‌ایستم. به این خونه نگاه می‌کنم، به این همه صدا، به این همه خنده، به این همه «بودن». با خودم فکر می‌کنم کاش تاریخ، این شب رو یادش می‌موند.. نه اون شب‌هایی که از آدم‌هامون، فقط اسم‌هاشون موند. اون شب... هیچ مادری جای خالی فرزندش رو نگاه نمی‌کنه، هیچ پدری با یه قاب عکس حرف نمی‌زنه، هیچ خواهری تولد برادرش رو کنار سنگ قبر جشن نمی‌گیره، هیچ کودکی معنی «جاویدنام» رو نمی‌فهمه، اون شب...هیچ عکسی روی دیوار، دورش روبان مشکی نداره، هیچ اسمی با گذشته شناخته نمیشه. همه هستن، همه می‌خندن، همه نفس می‌کشن. و ایران برای اولین بار فقط «خونه» است.

.صاد.

.صاد.

.صاد.

لبخند به لبم آید گر آیی به پیش من اگر ماندنی هستی.. بیا تو پیش من