خــلاء ؛

جوهر از بر قلم به پیشانی خود میزنم که چو دل و دنیایِ آدمیان، سیاه‌ست ز ورق امشب شرم دارم قلم افشرده کنم تا نویسم ز زادروزی که بیانش هم ریاسْت

جوهر از بر قلم به پیشانی خود میزنم که چو دل و دنیای آدمیان، سیاه‌ست ز ورق امشب شرم دارم قلم افشرده کنم تا نویسم ز زادروزی که بیانش هم ریاسْت

" از چه نویسم؟ از زادروز آدمی که حتی خاک هم تنش را پس میزند؟ یا از آن شمعی که خود داشتنش، بر خیلی‌ها آرزو گشته ! ؛ آری، که در این زمانه جای فوت شمع و آرزو کردن مردمانش آرزویِ، خودِ شمع و شیرینی کردند...! از پس همین آرزوهای کوچک جان و دل ها بوده، که فدا کردند سالروز بماند که هرروز را بایست از باب وجودشان، تجلیل میکردند.. جگر گوشه بودند و در دل‌ِ بسیاری عزیز بودند از برای وطن هزاران هزار سرافرازی بودند اما آرزوهایشان را با خود، از برای ما، به گور بردند... گر شمعی هم زین پس باشد تنها با اشک تواند خاموش گردد، وقتی که شیرینی هر زادروزی چاشنی‌اش را خون کردند ! حال تمام آرزو را برمن تنها یک گوری کردند .. تا بگویند که دگر ; جایِ هر لحظه جان دادن، هر لحظه شرمندگی زین پسِ زنده ماندن، تنها یکبار... تنها یکبار ! این تن خسته را به گور کردند...

آدمیزاد، انسان، آدم، بشر، و از همه مهم تر، خودم.

پونزده تا زیبا می‌خوایم تا یک و نیم کیلو شدن.

قطعا.

اگر کلمات نبودند، احتمالا قاتل بودم...

این پست + این پیام رو فور کنید به چنل هاتون تا به چنل هاتون نمره بدم 🪔

خوندمش، الان تمرکز ندارم بشینم تحلیلش کنم ولی خیلی خوب بود،اهنگ جملاتت رو خیلی دوست داشتم،بقیه متنانتم سیو کردم حالم بهتر شد بخونم، کارت عالیه انقدر قلمت رو کوچیک نکن خیلی باارزش تر ازین حرفاست.