Classics

Does anybody know ingredients of her beauty?

When collapse is near, every crack gets apear...

Our future was going to be so beautiful, that I am still writing poetry about it. God bless you wherever you are...

Sometime you are gonna feel just this 🤏 much away from the mystery of the universe; a beauty would come, and turns them all to ashes...

مگر چه می‌شود اندر فراق برخیزی؟ بدین شبی که چو یلداست یک نظر ریزی؟ مگر چه کم شود از هور چون بیَفروزد؟ فزون زند به رخش، سبز بر زمین دوزد؟ مگر چه کم شود از ماه در ورود حضیض؟ دمی نظر ز بزرگی زند به حال عزیز سیاهی شبم اندر فلک چه سر باشد؟ وزان مدار تنت گر روَم چه ته باشد؟ به روز و شب چو به گردش زدی نظام بروج نباشدت شبی اندر وصال، سوی خروج؟ "ستاره‌ای بدرخشد و ماه مجلس شَد دل رمیده‌ی مارا انیس و مونس شَد" به شکر و میمنت از دل دو صد دعا خیزد به کنج آن دل مظلوم، صد شکر ریزد وگر سحابی رحمت به شام برخیزد شَرَرْ شرر به دل عاشقان نگین ریزد هزار بوسه به دستت ز کام اهل فلک به نرمه و دف و بربط برقصدت دو فلک به جان وی تو به حرف و لغت گوهر ریزی وزان سرش که گرفتی به لب تو دُر ریزی و هستمت چو به خاکی به پای اهل امین بپوش اهل زمینت همان بهشت برین

Are you still wondering when I will reach you? Ah! Let me ask! How long will you wait before turning your gaze away?

سیاه، خط نگاهت، سیاه، رنگ سمائت ز طرح سرخ لبانت، نبود راه فراقت به چلچراغِ سرت، نور، بشکند به دو گیسو "که لعل من تو نبینی، مگر به روز سیاهت" شکن شکن به لباست، سپید در پس آن دود لیک، زر تو به گوشی، طمع زنم دل و جانت

سیاه، خط نگاهت، سیاه، رنگ سمائت ز طرح سرخ لبانت، نبود راه فراقت به چلچراغِ سرت، نور، بشکند به دو گیسو "که لعل من تو نبینی، مگر به روز سیاهت" شکن شکن به لباست، سفید در پس آن دود لیک، زر تو به گوشی، طمع زنم دل و جانت

سیاه، خط چشانت، سیاه، رنگ سمائت ز طرح سرخ لبانت، نبود راه فراقت به چلچراغِ سرت، نور، بشکند به دو گیسو "که لعل من تو نبینی، مگر به روز سیاهت" شکن شکن به لباست، سفید در پس آن دود لیک، زر تو به گوشی، طمع زنم دل و جانت

درفشی که باشد روان پر ز مهر به سُمِّ ستوران نیوفتد ز دِیر وزان کاوه کو سر زد از اژدها بمانَد روانْ پاک تا منتها وگر در زمین داد از بُن زنید به گیتی ز بیداد، خشکی نهید وزان کاوه کو سر زد از اژدها بمانَد روانْ پاک تا منتها