انبار فکری

.

یکی نشسته گوشه‌ی مغزم، هرچند دقیقه یه بار می‌پرسه "یعنی چی میشه؟"

حق با شماست آقای گلشیری، ما به امیدوار بودن معتادیم؛ به این که هرروز صبح بلند شیم و امید‌ رو عین لباس، تنمون کنیم و بریم دنبال کار و بارمون. انگار از یه جا به بعد امیدواری برای ما مردم ایران فقط یه احساس نبوده، بلکه یه عادت بوده، عادتی برای بقا؛ چیزی شبیه نفس کشیدن. اون هم نه از سر خوش‌بینی‌‌های ساده‌دلانه، بلکه چون بدون امید نمیشه از تخت بلند شد و نمیشه به "امروز"‌ تن داد. ما می‌دونیم که امید، همیشه نجات‌دهنده نبوده و نیست، اما تنها چیزیه که اجازه میده زندگی باز هم ادامه پیدا کنه؛ حتی وقتی که مطمئن نیستیم فردا قراره معجزه‌ای در کار باشه یا نه.

حق با شماست آقای گلشیری، ما به امیدوار بودن معتادیم؛ به این که هرروز صبح بلند شیم و امید‌ رو عین لباس، تنمون کنیم و بریم دنبال کار و بارمون. انگار از یه جا به بعد امیدواری برای ما مردم ایران فقط یه احساس نبوده، بلکه یه عادت بوده، عادتی برای بقا؛ چیزی شبیه نفس کشیدن. اون هم نه از سر خوش‌بینی‌‌های ساده‌دلانه، بلکه چون بدون امید نمیشه از تخت بلند شد و نمیشه به "امروز"‌ تن داد. ما می‌دونیم که امید، همیشه نجات‌دهنده نبوده و نیست، اما تنها چیزیه که اجازه میده زندگی باز هم ادامه پیدا کنه؛ حتی وقتی که مطمئن نیستیم فردا قراره معجزه‌ای در کار باشد یا نه.

شبیه کسی که راه خونه رو گم کرده.

کنارتم از راه دورم.

عجب جان‌سختی ایرانی، عجب.

بعضی موندن‌ها، از جنسِ «هنوز یه‌چیزی ته دلمه»‌ان.

عبارت "زهی خیال باطل"، رفت توی لیست علاقه‌مندی‌هام.

به گفته‌ی آرتور شوپنهاور، شرافت‌رو نباید به‌ دست آورد؛ فقط نباید اون‌رو از دست داد.

چند ساعت پیش تو یکی از شهرستان‌های ایلام به مردم شلیک کردن و بیشتر از ۸ نفر کشته و ده‌ها زخمی دادن. حالا نیاز فوری به خون دارن. اگر ایلامی هستید و گروه خونی O- دارید حتما به بیمارستان امام مراجعه کنید.

مجازی اینجوریه که چند ساعت چکش نمی‌کنی و میری پی زندگی و وقتی دوباره بهش برمی‌گردی، دچار بحران معنا میشی.

پروکسی.

آدمیزاد وقتی پشتش به کسی گرمه، شجاع‌تره.

توی جنگی که عادلانه نیست، تو بهترین خودت باش.

در عین حال که زمان نمی‌گذره، داره سریع می‌گذره.

اگه فیلترشکن درست و حسابی می‌خواید که توی این بی‌نتی و نت ملی کار کنه، پیام بفرستید. @Vpn_Fou

دلم رخ دادن اتفاقی‌رو می‌خواد که حس کنم زندگی هنوز ارزشش‌‌رو داره.

من نه تنها مشکلی با سخت بودن چیز‌ی ندارم؛ بلکه راضی‌ام چیزها سخت باشن ولی زیبا باشن، با ارزش و قابل تعریف و تحسین باشن. که رضایت درونی‌رو برام بوجود بیارن، که نه به دیگری، بلکه حداقلش به خودم بگم سخت بود اما ارزش مسیری که اومد‌ی‌ رو داشت! سخت تنها و‌ بی‌نتیجه، آدمیزاد‌ رو کدر می‌کنه. و خب کی دوسداره بعد مسیر دور و درازی ک طی کرده هم خسته باشه، هم کدر و بی‌دستاورد؟ پس زندگی عزیزم، سخت باش ولی زیبا. سخت باش ولی ارزشمند، قابل تحسین و پر از دستاورد.

.