ڪهف

إلهي، مـارو به هیچ‌کس نسپر جز خودت.

فرمایش می‌‌کرد: «در تمام کارهایت خود را به خدا بسپار که اگر چنین کنی خود را به پناهگاهی مطمئن و نیرومند سپرده ای.»

«خدایا!ما را ببخش از گناهانی که ما را احاطه کرده و خود از آن آگاهی نداریم»

«بنگر که اگر خدا بندگان خود را با نیت آنان کیفر وپاداش دهد نیت تو چیست.»

«يَا مُنْتَهَى الرَّجايَا» ای نهایت امیدواری‌ها...

گریه تجلی آن اشتیاق بی انتهایی است که روح را به دیار جاودانگی و لقاء خداوند پیوند می دهد و اشک، آب رحمتی است که همه تیرگی ها را از سینه می شوید و دل را به عین صفا، که فطرت توحیدی عالم باشد، اتصال می بخشد.

بخند . من امیدم رو از خنده هات میگیرم .

وقتی دلت گرفته زیر آسمون نشستی و نسیم خنکی میاد انگار خدا داره صورتت رو نوازش میکنه .. و میگه من کنارتم .