‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ꤞꤕꤣ𝗑 (closed)

فور کنید ایراد چنلتون رو بیان کنم. جنبه داشته باشید.

_ وایب به همراه موزیک تقدیم میکنم.

زندگی رنگ باخته بود ، پرنده ها دیگر آواز سر نمی‌دادند ، باد سوزناک‌تر می‌وزید و زمین تنِ بی‌جانش را به اسارتِ خود گرفته بود . تلاشی برای زنده ماندن نمی‌کرد ، با هربار شکست ، سایه خاکستری رنگ ناامیدی او را بیشتر از قبل در آغوشِ خود می‌فشرد .

Maybe... everything is just over It's true that you are no more, but your memories still remain... All those happy days have become a dream A dream that can only be seen in dreams.. Maybe if you were here now, I wouldn't miss the past like this You made me close my eyes to this world, disappearing into the past and the memories of those good days when you were there too But the thought of what you are doing, who you are spending your days with now is tormenting me You may not know, but this torment of your distance is destroying me So maybe those days will come back again..?

«+انقدر سخته که حواسِ کوفتیت رو به دور و ورت بدی که یه حرومزاده استاکت نکنه؟»

خـون واژه‌هـای مـرده در رگانـمان یـخ‌زده و نشـات قلممـان هـیچ‌گاه خامـوش نخواهـد شد و بر آن غره‌ایـم ‌تامـرز خفگـی‌ برده و مـرا نیمه‌ جـان برمیـگردانی بنده باز دوسـتش‌دارم هرآنـچه که از سوی‌تـو باشد را مـی‌پرستم عزیزجـانم اما مـی‌دانی؟ دیـگر هرگـز نخواهم گذاشـت در حـوالی مـن نفسـی کـشی که مـبادا به انزجـار مـن آلوده شـوی دور هسـتی و دور بمان بگذار درایـن تاریکی روزگـار تنها کـس بـی‌کس و غرق شـده من باشـم

🎭𝙎𝙝𝙖𝙡𝙡 𝙬𝙚 𝙡𝙤𝙤𝙠 𝙖𝙩 𝙩𝙝𝙚 𝙢𝙤𝙤𝙣, 𝙢𝙮 𝙡𝙞𝙩𝙩𝙡𝙚 𝙡𝙤𝙤𝙣 𝙒𝙝𝙮 𝙙𝙤 𝙮𝙤𝙪 𝙘𝙧𝙮? 𝙈𝙖𝙠𝙚 𝙩𝙝𝙚 𝙢𝙤𝙨𝙩 𝙤𝙛 𝙮𝙤𝙪𝙧 𝙡𝙞𝙛𝙚, 𝙬𝙝𝙞𝙡𝙚 𝙞𝙩 𝙞𝙨 𝙧𝙞𝙛𝙚🩰

عشق از یک آدمِ ساده، هنرمند می‌سازه؛ هنرمندی که شاید هیچ‌وقت دست به قلم نمی‌برد، اما حالا برای بیانِ هرچه درونش شعله‌ور شده، مجبور می‌شه بنویسه. عشق، اون رو به درک عمیقی از احساسات می‌رسونه؛ جایی که واژه‌ها، مثل آینه‌ای، شکست و سوختن‌هاش رو منعکس می‌کنن. اما از یک آدمِ عاشق، یه نویسنده‌ی بی‌رحم می‌سازه یک قاضی. چون وقتی زخمی از عشق برجا بمونه، دیگه واژه‌ها فقط برای تسلیِ روح نیستن، بلکه برای افشا کردن و به چالش کشیدن همه چیزن. اون نویسنده، قصه‌هایی می‌نویسه که پر از درد، تردید و حقیقت‌های تلخه؛ قصه‌هایی که گاهی خود عشق رو محکوم می‌کنه، گاهی معشوق رو، و گاهی خودشو . نویسنده‌ای که از دل یک عشقِ سوخته بیرون میاد، بی‌رحم‌ترین قاضیه. هیچ خاطره‌ای از چشمانش پنهون نمی‌مونه، و هیچ لحظه‌ای رو فراموش نمی‌کنه. اون، گذشته رو دوباره و دوباره بازسازی می‌کنه، بدون هیچ ملاحظه‌ای؛ هم برای معشوقش، و هم برای خودش . عشق، یک قلب عاشق رو به جوهری تلخ و سیاه تبدیل می‌کنه؛ جوهری که با هر بار نوشتن، به دنیا یادآوری می‌کنه که عشق، هم زیباترین الهامه، و هم بی‌رحم‌ترین شکنجه .