اقتصاد به زبون آدمیزاد

"چقدر باید مغرضانه و یکطرفه به قضیه نگاه کرده باشید که بگویید لیبرال‌های تهران فقط می‌خواهند آزاد باشند و به مصاف نیروهای تاریکی رفته‌اند؟!" اسکات هورتن، تام وودز شو 07:11 ------------------------------------ وقتی اینقدر بری و بری و بری که برسی به ته دنیا اونجا چی می‌بینی؟ بشر قرن‌ها خودش رو با این سوال سرگرم کرده بود، ترسونده بود، برانگیخته بود، وسوسه کرده بود، جنگیده بود، زنده نگه داشته بود. تا این‌که مدرنیته این تئوری رو رواج داد که زمین کرویه. اگه همینطور بری و بری و بری، دوباره برمی‌گردی سر جای اولت. دنیا لبه‌ای نداره که زیرش هیولاهای مهیب در آتش مذاب خوابیده باشن. زمین، این گهواره‌ی امن و آرام، هیچ‌جا "تموم" نمی‌شه. فقط تکرار می‌شه. دیوها هم مال قصه‌هان. دیو و فرشته نداریم. واقعیت "پیچیده‌"ست و آدم‌ها "خاکستری"اند. "آدم بدها" هم معلول شرایط اجتماعی بدن و با شرایط خوب هم درست می‌شن. و کم‌کم افسانه‌های کهن در مورد لبه‌ی جهان به فراموشی سپرده شد. اما هنوز، گاه به گاه، جمعی، قبیله‌ای، قومی تصادفا به لبه می‌رسن، به پایین نگاه می‌کنن و هیولاهای اعماق رو به چشم می‌بینن... و در شوک فرو میرن. عمیقا در شوک فرو میرن. چون باور کرده بودن که شیاطین استعاره‌اند. که دیوها مال قصه‌هان، و شر رو باید "درمان" کرد. چون به استواری عنصر ناپایدار تمدن ایمان داشتند. و فکر می‌کردند در فاصله‌ی امنی از "تاریخ" قرار دارند. و حالا بعد از از سر گذروندن وحشت وصف‌ناپذیر نگریستن به خلأ، و کشتی گرفتن با هیولاهای ترسناک واقعی، در حالی که دارن آش و لاش از لبه‌ی پرتگاه برمی‌گردن، باز ممکن است مثلا سروکله‌ی اسکات‌نامی پیدا شود که می‌گوید "هه یعنی می‌خواید بگید مسئله اینقدر حماسی و سرراسته؟!" آره اسکات! دقیقا همینقدر سرراست! https://youtu.be/TSmAAR9_508?si=MWXrMtQiohPL0iBh