𝒞𝖺𝗅𝖾𝗒

"تاحالا عاشق شدى؟" نميدونم، مطمئن نيستم كه حتى معنى درست عشق رو هم بدونم. تو زندگيم ادماى زياديو دوست داشتم اما عشق؟ فكر نميكنم. راستش هميشه ميترسيدم، هميشه از عاشق شدن ميترسيدم. ميترسيدم يروزى ديوانه وار عاشق يكى بشم و بعد از دستش بدم. حالا كه فكر ميكنم، اره، عاشق شدم. اما هميشه احساساتمو زود سركوب ميكردم تا بعدا بيشتر از الان اسيب نبينم. حتى همين چند وقت پيش تصادفا يكيو ديدم و ازش خوشم اومد. نميدونم اين عشقه يا نه، گفتم كه، تاحالا اصلا به خودم فرصت عاشقى ندادم. اما از وقتى اون ادمو ديدم يلحظه ام نميتونم از تصور كردنش كنار خودم دست بردارم. اين عشقه نه؟ اگه بخوام توصيفش كنم.. كلمات براى توصيف زيبایيش كافى نيستن. قيافه خاصى داره، زيباست، خيره كنندست، چشمهاش.... خداى من مطمئنم توى اون چشمها چندين ستاره پنهان شدن. اين اصلا ممكنه كه ينفر همچين چشمهاى عميقى داشته باشه؟ ادم نسبتا جدى ايه، اما وقتى لبخند ميزنه... ميتونم توى اون لبخند شيرينش غرق بشم. مدت زيادى نيست كه ديدمش اما ميتونم ساعتها درموردش حرف بزنم. فكر كنم جدى جدى عاشق شدم. ولى اگه واقعا بدشانس باشم چى؟ زندگى من طلسم شده، به هركى كه وابسته ميشم از دستش ميدم. وجودم مثل يه نفرينه. حرف زدن درموردش واقعا دردناكه، كسى كه از عاشق شدن ميترسه... اما اينبار ميخوام به خودم يه شانس بدم، ديگه نميترسم. همه ادما لايق دوست داشته شدنن ديگه درسته؟ و من ميخوام دوست داشته بشم و دوست داشته باشم، حتى شده براى اخرين بار.