"بــرجِ تاریڪِ افڪار"

گابریل با قامتی مقتدرانه و شانه‌های پهن، که چندی پیش سیگارش را به آتش کشیده بود و از روی خشم، با گرفتنِ کامی عمیق داشت جانِ آن باریکه‌ی سفیدِ نگون‌بخت را می‌گرفت، رو به سمت محافظش کرد و کشیده‌ای بر صورتش نشاند: _ یک محافظ، صاحبش رو دعوت نمی‌کنه به کلیسایی که خوب می‌دونی دلیل تنفر عمیقم ازش چیه، مورگن! _ می‌خواستم بعد از تموم شدن مراسم ازدواجم، شما رو با یه نفر آشنا کنم، قربان. _ کدوم احمقی گفته که یه سگ می‌تونه بدون اجازهٔ صاحبش چنین تصمیم‌هایی بگیره؟ _ درسته که من یه محافظ از نسل هاروینگ‌ها هستم و سوگند وفاداری در برابر خانوادهٔ بلک‌وودها به جا آوردم، اما نمی‌تونستم بگذارم خطر، تنها و بی‌پناه به حریم شما نفوذ کنه. این ازدواج یه تاکتیک بود. مورگن، بی‌توجه به چشمانِ خالی از احساسِ گابریل؛ چشمانی که پشت آن‌ها طوفانی از خشم و ترس از آسیب‌پذیر شدن می‌خروشید، لبخند بر لب‌هایش نشاند و سرش را به سمت مردی که در انتظار اشاره از جانب او بود، چرخاند: _ ایشون تک‌پسر خاندان آرمسترانگ، دشمن خونین و قسم‌خوردهٔ بلک‌وودها، یعنی ساموئل آرمسترانگ هستن و از این لحظه به بعد، تحت الحمایهٔ ما، قربان. گابریل که می‌دانست این نمایش، تنها نقابی است برای پنهان کردن حقیقتی مرگبار؛ حقیقتِ نقطه ضعفش و تهدیدی که جان ساموئل را نشانه رفته بود، به آرامی به سمت مرد قدم برداشت. نفس گرمش روی گوش ساموئل حس شد، صدایش آمیخته به زهر و کنجکاوی بود: _ همیشه مهارت کم مورگن در بازیگری باعث می‌شد تا حد مرگ بخندم؛ پس تو همون معمای کوچولویی هستی که حالا زندگی من به حل شدنش گره خورده؟ ساموئل، که از عمق فداکاری مورگن و خطر واقعی بی‌خبر بود، اما شجاعت را در ژرفای چشمان گابریل خوانده بود، با آرامشی غریب پاسخ داد: _ شاید از نظرت کوچولو باشم، اما به خاطر داشته باش که حضور من می‌تونه همون‌ قدر که نجات‌بخشه، خطرناک هم باشه، جناب بلک‌وود. گابریل در چشمانش خیره ماند، برای اولین بار نه خشم که چیزی شبیه به احترام در نگاهش موج زد. _ پس مراقب باش، جناب ساموئل. مبادا این آشوبی که به پا کردهی، هر دویِ ما رو به ورطهٔ جنون بکشونه.

دلبرِ دلبرده‌یِ قلبِ رنجیده‌ام.

- شیرقهوه‌ی مارسی، Sep 19.

Tag: #MCM

Your holy eyes made me unholy.